Concertreview: Van Morrison op Jazz Middelheim

, door (gvn)

Kort: voorprogramma Dans Dans (****) was in bloedvorm, heeft wellicht nooit voor een ouder publiek opgetreden, keek niet op een zweetdruppel, werd nergens betrapt op een crowd pleaser, maar kon - tot tweemaal toe, dan nog - genieten van een ovatie die staand was, en zeer verdiend. Toch?

Van Morrison is - zijn woorden - in competitie met wat hij zelf vroeger heeft gedaan. Hij zal wel niet - zoals pakweg Nafissatou Thiam - in termen van ‘beste seizoensprestatie’ en ‘3 centimeter onder het persoonlijke record’ denken. Maar ik geloof hem.

Punt is: maakt hij eigenlijk kans tegen zijn jongere zelf? Bij het binge-luisteren naar live-platen van vroeger denk ik een paar keer van niet. Neem nu 'A Night in San Francisco' uit 1994, waarop Van zingt, mompelt, jodelt, mekkert, scat en stottert. Als hij in tongen begint te spreken, laat hij de mond overlopen van alles waar het hart van vol is: tuinen in de regen, zijn jeugd in Belfast, spirituele inzichten of - ook goed - rock’n’roll-kreten die er in één beweging en in een rotvaart uitkomen. Zo mist hij geen lettergreep van ‘Be-bop-a-lula / What’d I say / Shakin’ all over / Good Golly Miss Molly / Wop bob a loo bop a lap bam boom / and Tutti Frutti’.

Vorig jaar speelde Van Morrison op de Lokerse feesten. (ss) was erbij: ‘Ik heb Van in België nog nooit een topconcert horen geven. In Engeland, Wales en Ierland steekt hij altijd een paar tandjes bij. Het is alsof hij ervan uitgaat dat ‘buitenlanders’ zijn ziel toch niet helemaal vatten, en het bijgevolg zinloos is dat die ziel zich uitslooft.’

Op Youtube is er zelfs bewijsmateriaal uit Noord-Ierland te vinden voor Serges stelling. Van Morrison - die veel over Belfast bij mekaar heeft gestotterd, ondermeer in de prachtsong ‘Cyprus Avenue’ - mocht in 2015 op die poepsjieke Cyprus avenue spelen. De keikop zong ‘Cyprus Avenue’ daar uiteraard niet. Hij sloot er wel af met ‘On Hyndford Street’, over de straat waar het ouderlijke arbeidershuisje stond, en waar hij als kind op lange zomeravonden kon luisteren naar the silence at half past eleven.

Tussen de vele herinneringen aan way, way, way back zit er ook één aan ijs eten bij Fusco’s. Hij vraagt in Belfast aan de mensen of ze zich Fusco’s nog herinneren, en ze roepen allemaal van ja. Dit publiek kent Van The Man beter dan wij allen op Jazz Middelheim. Is het in Antwerpen ergens, een paar seconden, zo fenomenaal geworden als in deze opname? Nee, en Van is op Jazz Middelheim ook nooit zo in het nu beland als in Belfast. Maar kijkt u hier vooral zelf.

Wat we wel kregen? Aan het begin een helder ‘Moondance’, waarin Van zijn sax ‘So What’ doet zeggen, naar wat Miles Davis in 1959 al via zijn trompet vertelde. Als trompet, piano, staande bas en dameskoortje invallen, klinkt alles stijlvol, fris en luchtig. De Van die de medley afwerkt op de sax is uitstekend. 

Een snel volgend ‘Have I Told You Lately’ zwijmelt nergens, en swingt overal. ‘Warm Love’ klinkt voller, en aardt zich als een Dylan-song uit de jaren '70 (of was het '80?).

Als Van ‘We gotta go back for a while’ zingt, zitten we in ‘Magic Time’. De eerste ‘Baby, Please Don’t Go’ moet een song van heel lang geleden zijn (wij hebben gezocht, maar niks gevonden), die van onmiddellijk erna is natuurlijk van Them, en leidt een medley in waarin Van Morrison op mondharmonica en met een metalerig vervormde stem de geest van John Lee Hooker oproept in een stukje ‘Parchman Farm’.

‘Days Like This’, ‘Here Comes The Night’, ‘Precious Time’ en ‘Sometimes We Cry’ zijn een af en aan van gemijmer en berusting aan de ene, en van hoop, verlangen en good times aan de andere kant.

‘Roll With The Punches’ is veel meer a blues thing dan een Jazz Middelheim-affaire, en is bovendien de titeltrack van een binnenkort te verschijnen nieuwe plaat. Een eigen compositie blijkbaar, maar als het een cover was geweest, het had er één van Muddy Waters kunnen zijn.

De song die volgt brengen we niet thuis, maar is the blues, the whole blues and nothing but the walkin’ blues, en is magnifiek. Alles in één pakkende so lonely-zin? ‘I used to have some playmates / to walk and talk with me’.

We hebben tot hier al behoorlijk wat genres naast mekaar kunnen rangschikken, en de gospel-swinger ‘Whenever God Shines His Light’ komt erbij als Jezus-lied. In ‘Jackie Wilson Said (I’m in Heaven when you Smile)’ doen de backings van de dames aan The Andrew Sisters denken; Van laat hier - eindelijk - een paar shoo ba doo ba dops los.

‘Help Me’ is dé bom van de avond, ‘The Way Young Lovers Do’ een zeer passabele - nee, wat zeggen we, eigenlijk een heel goeie - versie van een meesterwerkje, de medley ‘In The Afternoon/Ancient Highway’ het moment dat het dichtst bij ’s mans spirituele, helende muziek aanschurkt (maar niet voor lang: want via een korte ode aan Big Joe Turner belanden we bij diens ‘Shake, Rattle and Roll’, en bij een door het publiek nog meer in dank aanvaard ‘Brown Eyed Girl’.

Uiteraard kunnen we nog een Dzjie krijgen. En daarna een El. Een Ooh. Een Aarr. Een Aye. En een Eeh. What’s that spell? ‘G.L.O.R.I.A.’, natuurlijk. Maar de magie is al lang weg nog voor Van Morrison zelf in de coulissen verdwijnt.

Het moment

Zonder enige twijfel ‘Help Me’ van Sonny Boy Williamson, met de orgelsolo van ‘Green Onions’ van Booker T. and The MG’s erdoorheen. Dat zijn sowieso twee zinderende songs uit de ouwe doos, die zeer strak werden gehouden tot de band in volle glorie en een paar decibels luider dan elders opnieuw inviel. Plots stond er ook 'MONDHARMONICA!!!!!!' in ons notitieboekje. En daaronder 'Tentje volledig ingepakt'. Wat was me dat, zeg!
 

Het publiek

Le Tout-Anvers was met de fiets naar Park Den Brandt gekomen. Je had dat fietspark bij de oprit van het kasteel moeten zien, met Bromptons naast vintage Sparta-herenfietsen. Verder een combinatie van echte Vanatics (die via ingewikkelde sjaalknoopsystemen al vroeg de beste stoeltjes hadden ingenomen) en mensen die aan een best of, drie andere Van Morrison-platen en een paar biertjes genoeg hadden om tot ver buiten de tent op de klapstoelen te staan dansen. Voor zover we er zicht op hadden werden de good times mooi verdeeld tussen die drie groepen.
 

Quote

Af en toe een gemompelde songtitel, een thank you die in de luttele halve seconde tussen twee songs zat geprangd, en aan het eind ook een verzoek om te applaudisseren voor de band die - zoals altijd - ‘Gloria’ moest blijven aframmelen terwijl mijnheer al lang gelijk ne grote in zijne sportwagen was gekropen.
 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven