Concertreview: WWWater op HORST Festival 2017

, door (jme)

Alsof het Horstse platteland nog niet vochtig genoeg was, kregen we tegen zevenen een sacrale douche van WWWater, het soloproject van Soulwax-protégé Charlotte Adigéry, en dat voelde, als ons geheugen ons niet in de steek laat, een beetje zoals gedoopt worden: koud en warm, verontrustend en geruststellend, bruut en liefdevol – een huwelijk tussen uitersten.

WWWater kan immers vervreemden met atypische ritmes en schurende synths, maar weet evenzeer te vervoeren met dansbare beats en de bovenmenselijke energie van Adigéry. Trouwens, wát een podiumprésence, wát een stem - een bommeke als Adigéry verdient véél meer dan een mager en schuchter zevenuurspubliek dat blijkbaar nog niet beschonken genoeg was om de beentjes los te gooien, op enkele olijke vogels na.

Soit , we begrijpen het, want iedereen was ongetwijfeld aan de grond genageld door Adigéry's explosieve energie, haar tomeloze charme, en haar schijnbaar moeiteloze schaatstocht van soulvolle uithalen over punkig gekrijs en diep gebrom tot ingetogen gefluister. Het moge duidelijk zijn: onze oren staan immer wijd opengesperd wanneer WWWater het podium bevloeit. 

Een concert met veel te weinig publiek voor de klasse op het podium voelt steeds haast oncomfortabel persoonlijk, en WWWaters passage was allerminst een uitzondering. Dat resulteerde in een hypnosesessie die menig psychotherapeut met de staart tussen de benen laat afdruipen, een masterclass zoetige kamperfoelie in de oren kweken met niets meer dan een stem, en een wwwonderlijk (sorry) medicijn tegen de herfstkou en druilbuien te Horst. Nee, waar WWWater de scepter zwaait, zal u nooit kou lijden.

Het publiek

Was met open mond getuige. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven