Filmreview: 'De rouille et d'os'

, door ()

rouille

U mag ons voor de orka’s gooien als het niet waar is! Telkens als Schoenaerts in beeld verschijnt, knettert er elektriciteit in de atmosfeer – op sommige momenten lijkt het bioscoopscherm zelfs omgeven door een soort sint-elmusvuur. De uitbundige lof die Schoenaerts op het filmfestival van Cannes krijgt toegezwaaid, is dubbel en dik verdiend, maar de film zélf – gebaseerd op een verzameling kortverhalen van de Canadese auteur Craig Davidson – is jammer genoeg lang niet zo straf als verhoopt, en zéker niet zo sterk als 'Un prophète', het tot nu toe onovertroffen chef d’oeuvre van regisseur Jacques Audiard.

De vlekkeloos Frans sprekende Schoenaerts is Ali, een berooide lonerdie samen met zijn vijfjarige zoontje Sam in het zuiden van Frankrijk aanspoelt. Een bizarre tiep, die Ali: hij lijkt overal het schijt aan te hebben, niets lijkt hem aan het leven te hechten – zelfs zijn zoontje niet – en in zijn kop lijkt vooral zaagsel te zitten. In de Annexe, een nachtclub waar hij een job als buitenwipper heeft gescoord, ontmoet hij Stéphanie, een ietwat gedeprimeerde vrouw (Marion Cotillard) die orka’s traint in een waterpark. 'Je ziet er hoerig uit!' horen we hem zonder veel omhaal tegen haar zeggen, maar ze voelt dat hij het niet kwaad bedoelt.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven