Love & Fungi

, door ()

Love & Fungi

Tussen de Kaiju en de Wolverines door valt er een haarfijn lichtgolfje van een film de donkere zaal binnen, dat mooi afsteekt tegen het overdonderende digitale geweld van de voorbije weken: ‘Love & Fungi’, een Amerikaanse indie van het regisseurskoppel Jason Cortlund – die tevens de mannelijke hoofdrol vertolkt – en Julia Halperin. Geef de vijf aan Lucien en Regina, twee thirtysomething geliefden die een tamelijk uniek beroep uitoefenen: nog voor dag en dauw vinden we het echtpaar terug in de uitgestrekte bossen rond New York, kompas en mandjes in de aanslag, speurend naar eetbare wilde paddenstoelen die ze later op de dag hopen te verpatsen aan de lokale restaurants (een restauranteigenaar: ‘Ah, the mushroom ­peo­­ple!’). Gefortuneerd lijken Lucien en Regina van hun emplooi niet te worden: je voelt je hart schrijnen wanneer ze de muntstukken in hun handpalmen zitten te tellen en aan exact drie dollar en twintig cent raken voor een lepeltje benzine. Tot overmaat van misère bevindt hun huwelijk zich in een staat van bederf – zijn nét-niet-snauwerige manier van spreken maakt duidelijk dat hij onderhuids met een hoop frustraties zit, en haar afwezige glimlachjes tonen aan dat ook zij het kookpunt nadert. De situatie implodeert wanneer Regina een baantje in een restaurant in Manhattan aanvaardt, een wending die door Lucien – een rechtlijnige, ietwat fundamentalisti­­sche scherpslijper die heimelijk neerkijkt op lieden die biefstuk-friet verkiezen boven zijn subtiele risotto’s met champignons – als een soort verraad aan hun biologische levensstijl wordt ervaren. Hij (een eenzaat in het diepst van zijn ziel) zou de stad en de beschaving veel liever de rug toekeren, van dag tot dag leven, en het zwammenpad volgen tot in de Yucatán-provincie in Mexico, het Eldorado voor de paddenstoelenplukkers.

Waarschuwing: nogal wat critici brandmerkten dit relatiedrama als landerig, saai en veel te wrang. Duh! Wie een zoeterige romcom wil, gooit maar beter ‘Notting Hill’ nog eens in de player: ‘Love & Fungi’ gaat over de periode die ná de verliefdheid komt; over die onherroepelijke fase waarin de passionele gevoelens die u en uw hartenlapje aanvankelijk samenbrachten, onvermijdelijk beginnen af te sterven. Toegegeven, de plot maakt soms een kabbelende indruk, maar het is net die rustige, observerende stijl, die afwezigheid van Grote Confrontaties en Heftig Drama, die van ‘Love & Fungi’ zo’n verkoelend stukje cinema maken. De magnifieke natuurbeelden laten intussen een zacht gevoel van weemoed opgloeien, een beetje zoals in ‘Old Joy’ van Kelly Reichardt – nog zo’n film die veeleer het tempo van de seizoenen dan het radarwerk van een vastomlijnde plot leek te volgen. En er valt ook te grinniken: de scènes waarin Lucien in opdracht van een steenrijke burgertrut (‘Mijn man zit in een denktank’) een peperduur wandelbuffet organiseert, zetten op weergaloze wijze de Amerikaanse republikeinse upper class in z’n hemdje. ‘Love & Fungi’ is een truffeltje van een film – en wedden dat de kookscènes u het water in de mond zullen doen stromen?

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven