Les géants

In de streek waar Zak, Seth en Dany vertoeven valt op het eerste gezicht nochtans geen zier te beleven: in het dorp gebeurt nooit wat, de hitte hangt stil in de omliggende bossen, en zelfs de vliegen vallen er dood van verveling. Behalve joints rollen in de schuur ('Je bent een mietje als je niet meedoet!') en af en toe een joyride door de maïsvelden hebben de jongens absoluut niks om handen – tót ze besluiten om eens langs te lopen bij Boeuf, de lokale drugsdealer: het begin van een geweldig avontuur dat hen zal leren dat er in het leven soms nauwelijks verschil bestaat tussen de droevigste momenten en de dierbaarste.

Nu zou het best kunnen dat sommigen onder u de plot van 'Les géants' zo dun als vliegerpapier zullen vinden, en ergens ís dat ook wel zo: regisseur en scenarist Bouli Lanners ('Ultranova', 'Eldorado') is nu eenmaal een discipel van de cinema van Jim Jarmusch en Aki Kaurismäki, wat er simpel gezegd op neerkomt dat hij liever vertrouwt op fragiele wolkjes poëzie dan op kleffe plotwendingen, en meer gelooft in kleine gebaren dan in uitleggerige dialogen – zoals in die prachtige scène waarin Zac zijn broertje eens goed vastpakt en hem gewoon 'Maak je niet ongerust' toefluistert.

Lanners laat ook zien dat hij, in het diepst van zijn hart, eigenlijk een schilder is: elk beeld is een aquarel, elke scène een miniatuurportret (het verhaal lijkt zich nu eens af te spelen in een bayou in Louisiana en dan weer in één of ander mythisch land, maar in werkelijkheid is Bouli gewoon gaan filmen in de Ardennen, zoals iedereen).

Ook de prachtige songs van The Bony King Of Nowhere helpen om een tijdloze, van melancholie en tederheid doordauwde film te scheppen – de Belgische 'Stand by Me'. En daar krijg je dan nog eens één van de allermooiste eindshots uit de geschiedenis van de Belgische cinema bovenop. Bravo Bouli.

Bekijk de trailer »

• Les G?ants
• trailer