Quichote's eiland

'Portable Life' (nu in de zalen), 'The Invader' (van visueel kunstenaar Nicolas Provost), 'Blue Bird' (de tweede langspeler van Gust Van den Berghe), 'Quichote's Eiland': ze zijn stuk voor stuk het werk van filmers die liever naar hun eigen innerlijke stem luisteren dan naar de roep van de massa - iets waar je tegenwoordig heel veel moed en een harde huid voor nodig hebt.

Een cineast die díé weg opgaat, riskeert wel (toch veel meer dan regisseurs die op safe spelen) dat hij de bal grandioos misslaat, zoals Didier Volckaert met 'Quichote's eiland' – geen letterlijke verfilming van het boekwerk van Cervantes, maar een in onze tijdrekening spelend drama over een introverte zestienjarige jongen (Tiemen Van Haver) die wegvlucht in een droomwereld.

Volckaert koos voor een doorgedreven visuele stilering, maar zijn vondsten zijn niet altijd even denderend (het nummer 'Eternal Flame' laten volgen door een shot van een flakkerend vuurtje? Hmmm) en bovendien staat de ietwat gelikte fotografie van Danny Elsen een beetje haaks op de door Volckaert beoogde dromerigheid.

Het onmetelijk kleffe einde demonstreert dan weer dat de cineast de klassieke narratieve wetten té weinig heeft durven los te laten. Merkwaardig eigenlijk: Volkaert wilde naar eigen zeggen een film maken in de geest van René Magritte en Marcel Broodthaers, maar hij is uitgekomen bij iets dat meer lijkt op 'Ben X'.

De horror! De hórróóóór!

Bekijk de trailer »

• Quichote's Eiland website
• Trailer