Niet alleen hebben de Dardennes voor de eerste keer in hun carrière een onversneden vedette gecast (zeker in Frankijk is Cécile de France een grote ster), in vergelijking met 'Le fils' of 'Rosetta' is 'Le gamin au vélo' ook een stuk toegankelijker. Het camerawerk is minder jachtig, de plot verhalender, de toon lichter, en er valt letterlijk en figuurlijk meer lichtinval waar te nemen.
Wil dit nu zeggen dat de broers een knieval voor de commerce hebben gemaakt en ineens een crowdpleaser hebben gedraaid? Nee, natuurlijk niet: ook nu gaan ze de grimmige feiten van het leven niet uit de weg. De barometer staat op zon, afgewisseld met mokerslagen.
Het hoofdpersonage, de twaalfjarige Cyril, krijgt heel wat op z'n wammes: zijn vader heeft hem in een tehuis gedumpt en zijn lievelingsfiets – een zwarte met een verchroomde vork – is foetsie. Cyrils zoektocht naar een mespuntje geluk neemt af en toe de allure aan van een rauw sprookje: 't is Oliver Twist, maar dan op z'n Dardennes.
Eén dingetje nog. Waarom trekt het kapstertje Samantha (Cécile de France) zich het lot van die eenzame jongen aan? Niemand in haar omgeving begrijpt haar beweegredenen, en zijzelf misschien ook niet. Een minder begaafd cineast zou het antwoord in een kleffe monoloog gieten, maar de Dardennes, trouw blijvend aan hun 'Geen retoriek!'-credo, gaan er niet nader op in.
Dat hoeft ook niet: het antwoord staat zo helder als glas te lezen op haar gelaat, in die briljante scène waarin Cyril zich als een radeloos dier in haar armen gooit. Op dát crucialemoment zie je, overduidelijk en ondubbelzinnig, dat Samantha's hart verdronken ligt in H&M: Hartstocht en Mededogen. En zo laten de Dardennes zich met 'Le gamin au vélo' kennen als propagandisten van de pure, onbaatzuchtige liefde. Schoon toch?
Bekijk de trailer:
0 reacties
reageer ookReageer ook