Kidnapping Freddy Heineken

, door ()

1200

Wat doet de directie van Heineken wanneer de kranen en de slangen van de brouwketels weer eens verstopt zitten? Naar de uroloog bellen – die kent iets van pisbuizen, hahaha! Maar nu ter zake: ‘Kidnapping Freddy Heineken’, de remake van de Nederlandse film ‘De Heineken Ontvoering’ (met Rutger Hauer), evoceert één van de beruchtste ontvoeringszaken van de vorige eeuw, de kidnapping in Amsterdam van biermogul Freddy Heineken. Interessant om te zien is dat de ontvoerders geen doorgewinterde criminelen waren, maar alledaagse kerels die luisterden naar de namen Cor, Willem, Poes, Stekel en Remmetje – maar dat is dan ook het enige wat we van deze flauwe krimi hebben onthouden. Misschien lag het aan de ongeïnspireerde regie van Daniel Alfredson (de regisseur van de Stieg Larsson-verfilmingen ‘De vrouw die met vuur speelde’ en ‘Gerechtigheid’) of aan het geesteloze scenario van William Brookfield, maar de cast, een ratjetoe van Britse, Hollandse en Vlaamse (Daar! Dirk Roofthooft als pa Holleeder!) acteurs, blinkt niet onmiddellijk uit door overtuigingskracht: Jim Sturgess is zoals immer zijn middelmatige zelf, Sam Worthington maakt een afwezige indruk, en doordat de film meer inzoomt op de beweegredenen en de twijfels van de ontvoerders dan op de overlevingsstrijd van Freddy Heineken, heeft Anthony Hopkins slechts een veredelde figurantenrol. En vooral dat laatste vonden we zonde: telkens als het deurtje van zijn cel opengaat, bijvoorbeeld wanneer de ontvoerders de pot komen ledigen, verwacht je je aan een spannend verbaal duel (‘A guy once tried to kidnap me. I ate his liver with some fava beans and a cold Heineken’), maar wat je krijgt is slappe pils. En voor de rest moesten wij de hele tijd denken aan Dennis Hopper in ‘Blue Velvet’: ‘Heineken? Fuck that shit!’

Bekijk de trailer

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven