Die manen haar met bulderende stemmen ('Hoer!') aan om snel naar Istanbul terug te keren: de eer van de familie staat immers op het spel. 'Maar papa, hij rost me af,' probeert Umay nog. De vader, een patriarch van de oudste stempel, toont maar weinig begrip: de hand die slaat is toch ook de hand die streelt? De schokkende flash forward uit het begin van de film heeft je intussen al laten zien hoe het allemaal zal eindigen: in bloed.
In de aanloop lijkt 'Die Fremde' zich te beperken tot het intrappen van open deuren: Turken zijn driftige macho's, vrouwen worden in de islam als minderwaardig beschouwd, en eremoord (in België wordt er om de vier maanden één gepleegd) is een walgelijk gebruik. Check. Maar gaandeweg geeft regisseuse Feo Aladageen klein beetje meer reliëf aan haar onderwerp. Ook voor de mannen, zo blijkt, is eerwraak geen pretje: zij gaan immers gekromd onder de wetten van de sharia, die op hen wegen als een verschrikkelijke eeuwenoude vloek. De genuanceerde aanpak van de cineaste resulteert in een pakkend drama: de lotgevallen van Umay schroeien als brandend zuur door je vel, maar ook het verdriet van haar papa schroeft je de keel toe. De toon is bij momenten iets te corny (vooral de melige speech die Umay op het huwelijksfeest van haar zusje afsteekt roept om eerwraak), maar al bij al laat 'Die Fremde' je achter met een stekend gevoel van erbarmen: voor de vaders, innerlijk verkoold door hun eigen tradities, en voor de moeders, die stiekem bittere tranen plengen.
Bekijk de trailer:
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook