Biutiful

En er is nog een andere reden waarom Iñárritu niet tot onze troetels behoort: we schampen instinctief af op zijn gortdroge, humorloze, zwartgallige wereldbeeld. Iñárritu ('Amores Perros', 'Babel', '21 Grams') is een onversneden zwartkijker: laat hem het scenario van 'Is er een piloot in het vliegtuig?' verfilmen en hij komt terug met een loodzwaar drama over survival guilt.

Het is weer van dattum met 'Biutiful': deze keer richt de cineast zijn neerslachtige camera op Uxbal (Javier Bardem), een terminaal zieke straatcrimineel die duizelt van de pijn, bloed pist, en tussen de pijnscheuten door dient te zorgen voor zijn twee kinderen en zijn ex, een knettergekke junkie.

O ja: net als Matt Damonin 'Hereafter' heeft Uxbal de gave om te communiceren met de doden.Het meest fascinerende aan 'Biutiful' is het broeierige, animale decor waarin Uxbal zich beweegt. Iñárritu brengt Barcelona niet in beeld als een architectonisch wonder, maar als een smerig, walmend, door smog en verderf vergiftigd voorgeborchte waar de schooiers, de schurken en de asielzoekers over mekaar heen struikelen.

We hadden de stad van Gaudí– nochtans vaak bezocht – bijna niet herkend! Voor de rest vergast Iñarritu ons zoals gewoonlijk op een methodische aaneenschakeling van ultratroosteloze taferelen. Straatarme vluchtelingen, uitgeperste illegalen, dode kinderen, en dat bijna drie uren lang: we kauwden ons erdoorheen met langzaam malende kaken, alsof we een taaie brok vlees probeerden door te slikken.

Weet u wat het is? Naar ons gevoel heeft Iñárritu eigenlijk niets interessants over het Leven te vertellen, al wordt dat in 'Biutiful' wel een beetje verdoezeld door de doorleefde vertolking van de Oscargenomineerde Bardem.

Bekijk de trailer:

• Biutiful
• Youtube: Biutiful