Hebben ze de resten van Simon Werner gevonden, de scholier die twee weken geleden plots van de aardbodem verdween? Waart er een serial killer rond in de buurt? Van wie zijn die bloedvlekken in het fysicalokaal? En wie houdt zich schuil in die boshut?
De mysteries stapelen zich op, verhelderende flashbacks gloeien op, de gezichtspunten van vier verschillende scholieren wisselen mekaar in Rashomon-stijl af. 'Simon Werner a disparu...', het debuut van Fabrice Gobert, dient zich aan als een spannende whathappened, maar het echte genoegen zit ergens anders.
Goberts interesse gaat vooral uit naar de gevoelswereld van de jongeren - hun heftig rondtollende hormoontjes, hun geheimpjes, hun eenzaamheid. Af en toe voel je de geesten van Hitchcock, David Lynch('Twin Peaks') en Gus Van Sant('Elephant') door de schoolgangen ruisen, maar Gobert, die deels teruggrijpt naar zijn eigen tijdloze middelbareschoolherinneringen (mobieltjes bestaan nog niet, Mel Gibsonis nog een idool) schept gaandeweg zijn eigen atmosfeer, zijn eigen poëtische akoestiek.
De golvende gitaarklanken van Sonic Youth– speciaal voor de film gecomponeerd! – tillen 'Simon Werner a disparu' nog hoger de hemisfeer in. Een absolute aanrader.
Bekijk de trailer:
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook