Beelden en scenario zijn ontsproten aan de ziel van de regisseur met de wonderbaarlijkste naam ter wereld: Apichatpong Weerasethakul (maar iedereen mag 'Joe' zeggen).
We volgen de laatste dagen van Boonmee, een aan een terminale nierziekte lijdende imker die zich heeft teruggetrokken in zijn huis aan de rand van de jungle en in het gezelschap van zijn schoonzus en zijn neef stilletjes afscheid neemt van zijn leven – of liever gezegd, van zijn voorbíje levens: we bevinden ons immers in Thailand, waar je ziel na je overlijden naar een ander lichaam verhuist (tenminste, als de verhuisfirma niet staakt).
Een mooi onderwerp, maar de zinderende kracht van 'Uncle Boonmee' schuilt enkele lagen dieper, in het toverachtige uitspansel ónder de plot. Met behulp van diep onder je vel kruipende Lynchiaanse soundscapes, een dromerige vertelstructuur en een werkelijk ádembenemend mooie fotografie bouwt de cineast een magische zweefbrug tussen zijn verbeelding en de bioscoopzaal, en voor je het goed en wel beseft zit je samen met Boonmee in het ritme van de jungle - een mysterieuze wereld die trilt van gevaar en dreiging, maar ook van leven, van melancholie en (u zal het wel merken) vanschoonheid.
En plots begin je vreemde dingen te zien: de geest van Boonmees overleden vrouw schuift doodleuk mee aan tafel (de reactie van de neef: 'Hola!'); de oudste zoon, al jaren spoorloos, blijkt te zijn gereïncarneerd in een Chewbacca-achtige aapgeest met gloeiend rode ogen; en wat verder in het verhaal zwemt er ook nog een pratende karper voorbij. Maar niemand hoeft bang te zijn: die spookverschijningen zijn niet binnengedrongen om u de daver op het lijf te jagen – we zitten hier niet in 'The House on Haunted Hill' - maar om de stervende Boonmee te begeleiden naar de grot van de glinsterende sterren...
Onze Thaise keukenmeid (vorig jaar laten overkomen uit Pattaya) wist ons achteraf met de amulet in de hand te vertellen dat het in Thailand werkelijk wémelt van de geesten en de spookhuizen, en Weerasethakul zelf noemt zijn film een eerbetoon aan de mythes en de parabels uit zijn kindertijd.
Nu kunnen wij wel horen wat u denkt: 'Geesten? Reïncarnatie? Wadisdavoorkul!' We kunnen u evenwel meteen geruststellen: dit is géén esoterische wierookstaafjescinema; er steekt (hoewel niet meteen zichtbaar voor het blote oog) veel, véél meer achter. Humor, bijvoorbeeld (Zegt de schoonzus tegen de dode echtgenote: 'Vertel eens, heb je de cadeaus ontvangen die ik je via de tempel heb gezonden?').
Onder het zweterige dak van het oerwoud borrelen ook loodzware collectieve trauma's op: de broeierige streek waar de film zich afspeelt, was in de jaren zeventig namelijk het gruwelijke decor van folteringen, verkrachtingen en massamoorden (de door schuldgevoelens verteerde Boonmee vermeldt terloops dat hij zijn nierfalen allicht heeft te danken aan 'slecht karma, opgelopen tijdens de oorlog tegen de communisten'). De impact van de film wordt er alleen maar groter door.
Toegegeven: dit is een Palm waar je voor of tegen bent. Indien uw smaak uitsluitend wordt bepaald door de geijkte Hollywoodformules, dan is 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives' waarschijnlijk geen spek voor uw bek. Wie daarentegen openminded genoeg is om zich te laten opslokken door de geheimzinnige nevel van de jungle, wie bereid is om de oversteek te maken naar de grot van de glinsterende sterren, mag zich gereedhouden voor een zielsontroerende, onvergetelijke, magnifieke trip. Maar laat die aapgeesten toch maar niet té dichtbij komen.
Bekijk de trailer:
0 reacties
reageer ookReageer ook