Spring Fever

De internationaal gerenommeerde cineast, die in tegenstelling tot Zhang Yimou (die zich tegenwoordig lijkt te specialiseren in historische keizerdrama's) graag de vinger op de pols van de moderne Chinese jongeren houdt, stak stoïcijns de middelvinger omhoog, dook de underground in, en nam in amper veertig dagen 'Spring Fever' op, een in blauw en rood neon badende grootstadsfilm over twee mannen en een jong meisje die in Nanking - een overweldigende, zweterige metropool - een koortsachtige driehoeksverhouding beginnen: 'Jules et Jim', maar dan in 't Mandarijns.

Nu hij geen rekening meer hoefde te houden met de strikte regeltjes en de gebodsbepalingen van het Filmbureau ('U zult geen films maken over homo's') voelde Lou zich naar eigen zeggen helemaal bevrijd, en dat proef je: ziehier een cineast die zijn scenario durft los te laten, die ongedwongen met beeld en muziek en ringtones staat te spelen, die geen 'Actie!' of 'Cut!' roept maar de passie en de euforie en de pijn de vrije baan geeft.

Het slechte nieuws is dat Lou dit momentum slechts een halfuurtje kan aanhouden: daarna beginnen de gezochte jump cuts en de arty beeldkaders zich op te stapelen, waardoor het geheel hoe langer hoe meer op een flauwe imitatie van Wong Kar-Wai s meesterwerk 'Chungking Express' begint te lijken.

En toch zijn we erg blij dat we 'Spring Fever' hebben gezien, en wel hierom: telkens nadat ze de liefde hebben bedreven, lezen de minnaars hardop fragmenten aan mekaar voor uit het werk van Yu Dafu , en die citaten klonken zó mooi en aangrijpend dat we meteen fan zijn geworden van deze Chinese schrijver uit de jaren twintig. En zo hebben we dankzij Vrouwe Cinema toch weer een ontdekking gedaan.

Bekijk de trailer:

• Youtube: Spring Fever