U kent de formule wel: de held (meestal een rechtschapen burger) voelt zich in de steek gelaten door het systeem, schaft zich een wapen aan (van een pistool tot een vlammenwerper), en rekent op hoogst gewelddadige wijze af met het schorremorrie dat zijn familie en/of geliefden heeft vermoord en/of verkracht.
Het genre bloeide op in het grauwe tijdperk van Nixon en Vietnam ('Taxi Driver' en 'Death Wish' zijn twee kwintessentiële titels), en kende enkele jaren geleden een korte maar felle heropleving met 'The Punisher' (met Thomas Jane ), 'Death Sentence' (met Kevin Bacon ) en 'The Brave One' (met Jodie Foster ).
Overigens: de remake van 'Death Wish', van en met Sylvester Stallone , is voor 2011. Naar de redenen voor het blijvende succes van vigilante movies hoef je niet ver te zoeken: ze verschaffen ons een zeker primitief innerlijk genoegen.
Het recht zelf in handen nemen, het crapuul eens goed mores leren, er zelf eens lekker hard op kloppen: het valt niet goed te praten, maar diep vanbinnen fantaseren we er allemaal weleens over. En wat ons betreft bestaat er geen betere vigilantefilm dan 'The Exterminator' uit 1980.'Harry Brown' is een stuk minder memorabel.
Michael Caine vertolkt een brave gepensioneerde grijskop die op zijn eentje in een trieste woontoren in London woont. Veel vreugde haalt Harry niet meer uit het leven: zijn dochter rust op het kerkhof, zijn vrouw ligt op sterven in het hospitaal, en de wijk wordt geteisterd door een groep sinistere hangjongeren die uitdagend met revolvers staan te zwaaien en voor de kick onschuldige burgers in mekaar timmeren.
Wanneer zijn oude schaakvriend in de voetgangerstunnel een mes tussen de ribben krijgt, zie je Harry's kaken gevaarlijk verstrakken. Je weet meteen hoe laat het is: payback time!
Tot daar valt 'Harry Brown' best mee. Regisseur Daniel Barber , een debutant, plaatst het vigilantegenre in een geloofwaardige sociale context (van de wijk gaat een Kuregemse dreiging uit) en Michael Caine , als immer voortreffelijk, krijgt ruim de tijd om zijn personage vorm te geven.
Maar zodra de ouwe paai pisnijdig zijn poffer pakt, begint het zaakje te ontsporen. Het tafereeltje met de twee junks in de kweekruimte is zó over de top dat het potsierlijk wordt, en in het laatste halfuur ruilt Barber het laatste kruimeltje realisme in voor een sliert onnozele plotwendingen.
Het ware misschien beter geweest indien 'Harry Brown' van in het begin voluit voor de lekker ranzige camp was gegaan. Sir Michael Caine die zijn haar afscheert, naar een vlammenwerper grijpt, en het gespuis in pure 'Exterminator'-stijl één voor één levend roostert: ja, dát hadden we wel zien zitten.
Maar het heeft dus niet mogen zijn: de Paul Kersey in ons bleef dan ook zwaar op zijn honger zitten.
0 reacties
reageer ookReageer ook