Alice In Wonderland

In plaats van keet te schoppen, kunnen de bioscoopuitbaters er misschien eens voor zorgen dat een uitstapje naar de cinema opnieuw een magische gebeurtenis wordt, die lawaaierige kinderen en twitterende volwassenen verstomd achterlaat.

En in dat verband hebben wij enkele dringende suggesties. Zet naakte blondines achter de kassa's! Tover die sfeerloze multiplexen, die hoe langer hoe meer op sinistere shoppingcentra beginnen te lijken, om tot schitterende filmtempels, liefst in sierlijk art deco en met naakte blondines achter de kassa's! Verlaag de prijzen van de tickets, zodat de mama's en de papa's geen zestig euro meer moeten afdokken wanneer ze met de kids naar 'Alice in Wonderland' willen gaan kijken! En zet naakte blondines achter de kassa's!

Jammer genoeg: de kans dat Tim Burtons interpretatie van de beroemde schrijfsels van Lewis Carroll u verstomd achterlaat, is behoorlijk klein.

 Dit is immers niet die wonderlijke trip die van de maker van 'Beetlejuice', 'Edward Scissorhands', 'Big Fish' en 'Sleepy Hollow' mocht worden verwacht. Zeker, Johnny Depp - deze keer met paarse eyeliner, beschilderde tronie en hoogrode pruik - voegt als de Mad Hatter weer een memorabel exemplaar toe aan zijn steeds groter wordende galerij van excentrieke personages.

En Helena Bonham Carter, met digitaal opgeblazen hoofd, wespenlijfje en witbepoederde wangen, schittert als de Rode Koningin - een werkelijk vilein schepsel dat een roze flamingo bezigt als golfstick en een levend varkentje als voetbankje.

We kwamen ook een hoop lieve harige beestjes tegen, maar hoe dieper we in Burtons geheel uit computerpixels opgetrokken Wonderland doordrongen, hoe minder wij met Alice meeleefden. En dat lag heus niet alleen aan de opmerkelijk vlakke vertolking van hoofdactrice Mia Wasikowska.

Sinds hij (net als Peter Jackson en James Cameron) in de weer is met green screens, 4K high definition-camera's en digitale effecten, lijkt Burton wat aan genialiteit te hebben ingeboet. De magische touch die zijn films uit de jaren tachtig en negentig zo speciaal maakten, lijkt meer en meer te vervagen. De pure verrukking en de haast tastbare gotische noir van 'Batman' en 'Sleepy Hollow' hebben plaatsgemaakt voor de zielloze textuur die zo eigen is aan computerbeelden.

Nee, wij zijn voorlopig geen fan van het digitale tijdperk. Om Raymond VHG maar eens te parafraseren: zwijg me van de laatste CGI-film uit Hollywoodland  (olé-ola) / spreek me liever van Amanda Seyfried haar onderkant (olé-ola).

Bekijk de trailer:

• Alice In Wonderland
• Youtube: Alice In Wonderland