Mr. Nobody

En de Belgische cineast - wiens verbeeldingskracht in de tussentijd alleen maar lijkt te zijn toegenomen - laat je maar weinig keuze: óf je laat je meedrijven, óf je blijft op de oever staan. Log in or log out.

'Mr. Nobody' - deels drama, deels filosofisch traktaat, deels lovestory en deels sciencefictionfilm - tilt je op en blaast je als een veertje heen en weer tussen heden, verleden en toekomst; tussen een ruimtestation en een treinperron; tussen de overspannen verwachting van de jeugd en de bittere melancholie van de ouderdom. We zweven zelfs even mee op de rug van een regendruppel! Af en toe wil je heel hard op de still-knop duwen, omdat je je even wil vergapen aan het zoveelste betoverende tableau: de kapseizende auto; de door het heelal zwevende fietsen; het briljante trompe-l'oeil-effect met de koplampen. Soms heb je gewoonweg zin om recht te veren en te applaudisseren, maar 'Mr. Nobody' wacht op niemand: de magische rollercoaster dendert onstopbaar verder. Er wordt gesproken over de Big Bang en de Big Crunch; over de vraag waarom sigarettenrook nooit terug in de sigaret kringelt; over de snaartheorie en over het vlindereffect - wist u dat het koken van een ei de levensloop van uw medemens aan de andere kant van de planeet kan beïnvloeden?

Is 'Mr. Nobody' ambitieus? You bet ya. Te lang? Een beetje. Hoogdravend? Ga weg! Jaco houdt de toon voortdurend licht en speels en ongecompliceerd, en Jared Leto, Diane Kruger, Sarah Polley en Rhys Ifans, schitterende acteurs van vlees en bloed, grondvesten de etherische plot in ware emotie. De jubel wordt nog vergroot door de fijne knipoogjes naar '2001', '2046' en 'Little Big Man', én door de goedgekozen muziek: Buddy Holly, Pixies, Satie, Fauré en The Chordettes: Mr. Sandman/Bring me a dream (bung, bung, bung, bung).

Van Dormael, zo besef je terwijl je achteraf een beetje dizzy het sterrenstof uit je kleren staat te kloppen, is en blijft een uniek geval. Geen techneut zoals Cameron, geen bricoleur zoals Jeunet, maar een dromer. Elke scène, elk frame, elk digitaal effect ondersteunt de centrale gedachte van het verhaal. Wat die centrale gedachte dan wel niet is? Simpel: dat je koste wat het kost het merg uit het leven moet zuigen. En dat het toch zo fuckin' frustrerend is dat je niet in de tijd kan terugkeren naar dat ene magische moment dat je haar/hem voor het eerst zag, het vlindereffect in je buik voelde en voorzichtig 'Hallo' stamelde.

Bekijk de trailer