Capitalism: A Love Story

Vertrekkende van de niet geheel onterechte vraag 'What the fuck just happened?!' trekt the fat man with the cap alle registers open: hij scheert het Westen en het decadente oude Rome vrolijk over dezelfde kam, schiet met scherp op de financiële instellingen, probeert onderweg voor de zoveelste keer binnen te dringen in het hoofdkwartier van General Motors ('Ik probeer dit al twintig jaar!'), houdt ons voor dat de Amerikaanse Droom een bittere illusie is, vraagt zich hardop af waarom niemand op de barricaden springt en geeft in één adem zelf het antwoord: 'Omdat de meeste mensen nog steeds hopen om zélf rijk te worden!' Touché!

Je kunt voor of tegen hem zijn, maar één ding valt niet te betwisten: er bestaat geen entertainender nar dan Michael Moore. Om zijn stellingen kracht bij te zetten schakelt Amerika's meest omstreden documentairemaker ditmaal zelfs Onze-Lieve-Heer himself in: Moore manipuleerde fragmenten uit oude Bijbelfilms en laat Jezus wijsheden verkondigen als: 'Ga en verhoog uw winst!' Lachen gieren brullen, tot je ogen vol bittere tranen staan.

De grote verdienste van Moore is dat hij gezichten op de statistieken plakt. Lijnpiloten die op voedselbonnen leven, bejaarden die zonder pardon uit hun huisje worden gezet, weduwes die financieel worden afgemaakt door hun verzekeraar: sommige interviews wringen je letterlijk de keel toe.

Zoals gebruikelijk is enig goedkoop populisme Moore niet vreemd (close-ups van afgedankte arbeiders worden nét iets te nadrukkelijk afgewisseld met de dansende en tamtamspelende Bush), maar tegelijkertijd voel je dat de cineast niet helemaal zichzelf is. De opruiende 'Ontwaakt, verworpenen der aarde!'-toon uit zijn vorige films heeft plaatsgemaakt voor een gevoel van doffe moedeloosheid. Zijn voiceover klinkt neerslachtiger dan ooit, zijn mondhoeken wijzen grimmig naar beneden, en zelfs de onvermijdelijke stunt - deze keer zet hij Wall Street af met een geel Crime scene! Do not cross!-politielint - baadt in inktzwarte gal. Het Vuur der Verontwaardiging brandt nog wel, maar op een mistroostiger pitje. 'Ik kan het niet meer alleen,' zo laat Moore tijdens de eindmonoloog de pootjes hangen, alsof hij wil zeggen: 'Mijn films kunnen niets veranderen. Júllie zullen het moeten doen.' Boodschap begrepen, Michael. Maar eerst toch nog even de beurskoersen checken.

Bekijk de trailer