Bright Star

De dichter bezat geen rooie cent (hij was 'in poor spirits', zoals dat zo mooi klinkt in de taal van Shakespeare), maar in twee opzichten was hij meer dan gezegend: hij kon verzen smeden, en hij ontmoette het achttienjarige naaistertje Fanny Brawn. Tussen hen gloeide een heftige liefde op - het soort minnevuur dat je 's nachts uit je slaap houdt terwijl droeve stortregens de ramen ranselen. Maar de tere gezondheid van de dichter gooide roet in het eten: in 1820 reisde de koortsige Keats op doktersadvies naar Rome, waar hij - zoals de tragische wetten van de Romantiek het indertijd voorschreven - stierf aan tbc. En neen, die afkorting staat helaas níet voor to be continued.

Geef toe: dat soort smoorlijke, authentieke, gedoemde vrijages is niet meer van deze tijd. Welke jongen staat nu nog in de gietende regen te wachten onder het raam van zijn hartenlapje - zonder kap, muts of paraplu? Welk meisje rent nog uitgelaten de trap op terwijl ze de pas bezorgde brief van haar geliefde hartstochtelijk tegen de boezem klemt? Hell, wie schríjft er eigenlijk nog liefdesbrieven? Fuck, John, je bent misschien jong gestorven, maar je leefde in diepromantische tijden, en je hebt tenminste ware hartstocht gekend. En je schreef wondermooie, voor de eeuwigheid bestemde gedichten: Bright star, would I were steadfast as thou art...

Ook de film die Jane Campion maakte over de korte liefdesgeschiedenis tussen de dichter en het naaistertje is in zekere zin niet meer van deze tijd. De regisseuse van 'The Piano' en 'Portrait of a Lady' kiest voor een anachronistisch traag tempo, en stuwt Ben Wishaw en Abbie Cornish naar bezielde vertolkingen die zich als liefdespijlen in je hart boren. Voorts borstelt ze licht etherische paneeltjes op het scherm die zich probleemloos kunnen meten met de weemoedige pentameters van de minstreel, en weeft ze met veel oog voor detail een melancholische atmosfeer die je omvloeit als een bad vergeet-mij-nietjes. Naar het einde toe wordt de smart haast tastbaar - wat een verschil met die lege, voorspelbare, melige romcommetjes die Hollywood ons meestal serveert! Campion, eindelijk weer in vorm en voelbaar in tune met de pijn van haar hoofdpersonages, schreef ook wondermooie dialogen. Keats die een vergelijking maakt tussen poëzie en een duik in een meer: om te bevriezen van ontroering.

'Bright Star' is als een smaragd uit een andere wereld, uit een andere tijd en uit een andere dimensie. Zuivere poëzie, voor iedereen die het verdient.

Bekijk de trailer