Destructiespecialist Roland Emmerich bladerde door de kalender, raakte er helemaal opgewonden van, en greep zijn kans om na 'Independence Day', 'Godzilla' en 'The Day After Tomorrow' voor de zoveelste keer zijn legendarische vernielzucht bot te vieren. En, man mijne man, deze keer gaat de cineast echt all the way! Met een aan ziekelijke wellust grenzend enthousiasme ontketent hij een bulderende vloedgolf van apocalyptische tableaus waarin zowat het héle menselijke erfgoed eraan moet geloven - van het beroemde Christusbeeld in Rio (dat hij fotogeniek uit mekaar laat barsten) tot het door Michelangelo beschilderde gewelf van de Sixtijnse Kapel in Rome (dat hij op de mijters van de biddende kardinalen laat neerdonderen).
Je vóélt dat Emmerich met een soort pervers genot de breekhamer staat te hanteren - de man gooide als kind waarschijnlijk voortdurend zijn speelgoed stuk - maar ere wie ere toekomt: de digitale effecten slaan je niet murw (zoals in 'Transformers'), ze verbázen, zoals in die scène waarin John Cusack met een klein sportvliegtuigje probeert op te stijgen terwijl hij op de hielen wordt gezeten door de scheurende aardkorst.
'2012' duurt een halfuurtje te lang - een mens kan ook maar een beperkte dosis rampspoed verdragen, nietwaar - maar het fungehalte ligt alles bij mekaar onwaarschijnlijk hoog. Het strafste is nog dat we tijdens de screening écht werden gegrepen door een gevoel van omineuze onrust: geen flauw idee of de aardpolen in de toekomst daadwerkelijk van plaats zullen verwisselen, maar '2012' steunt hoe dan ook op verbijsterende, fascinerende, beangstigende ideeën. Hopelijk komen de gemeenteraadsverkiezingen niet in het gedrang!
Bekijk de trailer
0 reacties
reageer ookReageer ook