'My Queen Karo' komt rechtstreeks uit het hart van de Vlaamse cineaste Dorothée Van Den Berghe ('Meisje'), die zelf tot haar achttiende in Amsterdam woonde, naar een antiautoritaire school ging, en er misschien wel met boterhammen smeet. Haar film is als een wonderbaarlijke zweefbaan naar het begin van de jaren zeventig. We waren er zelf niet bij (wij brachten onze kindertijd door op een kasteel in Limburg), maar de decors - het appartement zonder muren, de matrassen kriskras verspreid - voelen heel erg authentiek. Die zinderende samenhorigheid, het tomeloze geloof in de maakbaarheid van de maatschappij, het ongebreidelde verlangen naar vrijheid en gelijkheid... Lukas Moodysson deed er in 'Together' heimelijk een beetje lacherig over, en Ang Lee maakte er in 'Taking Woodstock' een karikatuur van, maar oorspronkelijk moet het dus echt iets hebben gehad.
Het mooie aan 'My Queen Karo' is dat we meekijken door de ogen van een kind. De tienjarige Karo amuseert zich wel in de commune, maar ze voelt ook dat er iets afschuwelijk mis is. Haar vader, Raven, is best een innemende man, maar hij begaat de fatale vergissing om idealen te verwarren met dogma's. Meer en meer raakt Karo verscheurd tussen de liefde voor haar mama, die stiekem de huisbaas betaalt, en die voor haar papa, die openlijk met andere vrouwen slaapt. En wij scheuren een beetje mee.
Karo's jeugdige gezichtspunt - haar verwarring, haar onzekerheid - bepaalt de toon, de sfeer en de stijl van de film. De beelden zijn prachtig besprenkeld met de odeur van de kindertijd. Van den Berghe gaat de wrange tweespalt tussen Raven en zijn vrouw zeker niet uit de weg, maar haar dromerige camera hecht zich even makkelijk vast aan een heen en weer zwaaiende schommel - alsof de cineaste ons wil duidelijk maken dat de kleine momenten voor een kind minstens even cruciaal zijn als de grote gebaren. Wat ook zo ís! Een pluim trouwens voor de costumière: Joops leren jasje is onmetelijk cool.
Achteraf schoten ons de woorden van Haneke door het hoofd: 'In de sixties was het bon ton om antiautoritair te zijn. Maar laten we eerlijk wezen, tot veel heeft het niet geleid.' Kan zijn, maar toch voel je dat Dorothée Van Den Berghe met een zekere barmhartigheid terugkijkt op die wonderlijke dagen, en dat ze niet écht kwaad kan zijn op die jonge mensen met hun fantastische idealen. Wij werden alvast midscheeps in onze zij getroffen door de mooie vertolkingen: van Deborah François, van de kleine Anna Franziska Jäger, en van Matthias Schoenaerts, de Vlaamse Viggo Mortensen. En we werden helemaal ingepalmd door de zachte, fragiele, diffuse weemoed die 'My Queen Karo' uitstraalt. Dankjewel, Dorothée.
Bekijk de trailer
0 reacties
reageer ookReageer ook