
In het begin zit je nog een beetje te grinniken (zie ze eens doen, die dronken piassen!), maar het huisje van de Strobbes krijgt algauw iets beklemmends en voor je het goed beseft, kun je er niet meer uit - net als de kleine Gunther Strobbe. Celle, Petrol, Breejen, Koen Strobbe: we zouden niet meteen met die vier eeuwig droge kelen aan tafel willen zitten, maar Van Groeningen wekt niettemin veel sympathie voor hen op. In wezen zijn het vier meelijwekkende figuren, die uit hun drinkgelagen op hun manier tóch een zekere trots, een zekere aandoenlijke samenhorigheid weten te halen: 'Zijt ge ne Strobbe, of nie?'
Nog de meeste indruk maakt de emotionele flow van het verhaal. Op een bepaald moment laat Van Groeningen zijn film imploderen tot een klomp hartverscheurende tragiek, om hem vervolgens op een haast poëtische manier opnieuw te laten openbloeien. A la limite is 'De helaasheid' een erg persoonlijke film: het determinisme van de schrijver maakt plaats voor het mededogen van de cineast. 'De helaasheid der dingen' is, op de keper beschouwd, niet alleen een verfilming ván Verhulst, maar ook een antwoord óp Verhulst. Het leven is een kolkende rivier, maar Van Groeningen toont ons de doorwaadbare plaatsen.
Bekijk de trailer
























![Door het ijs! [videospecial]](http://img.humo.be/q100/w145/h82/http://img.youtube.com/vi/4LpIGU2lWqc/0.jpg)








0 reacties
reageer ookReageer ook