Overdag klimmen de mannen op de pylonen en zijn ze druk in de weer met staaldraad van type 52-591, maar ze worstelen toch vooral met het Leven. Zoals dat hoort bij een film die meer drijft op stemmingen dan op plotwendingen dien je vooraf de ratio uit te schakelen en je zintuigen wijdopen te zetten, en dat is precies wat we hebben gedaan, maar het mocht niet baten: wij raakten niet in de juiste zone. Je voelt dat de cineaste samen met haar cameraman (Nicolas Karakatsanis) en haar acteurs heel hard haar best doet om je in een soort trip mee te trekken, en visueel is dit één van de mooiste Belgische films die we ooit hebben gezien (dat eindshot!), maar spijtig genoeg stootten wij onderweg op té veel stoorzenders de voorspelbaarheid van de gebeurtenissen, de maniëristische fade-outs, de eenvormigheid van de emoties. Uiteindelijk speelde de film ons kwijt alsof we zélf waren gestrand in een lost persons area. Maar misschien moet u de reis zelf maar eens maken: dit is immers een riskante, teergevoelige, hoogst eigenzinnige film die absoluut uw aandacht verdient.
Bekijk de trailer
0 reacties
reageer ookReageer ook