Partir

Een merkwaardige dame, die Kristin: ze kwam ter wereld in Cornwall, maakte haar debuut in 'Under The Cherry Moon' van Prince, nestelde zich in Parijs, en wisselt onder het motto 'nu eens eentje voor de portemonnee, en dan eentje voor de ziel' dure Amerikaanse producties als 'The English Patient' en 'The Horse Whisperer' af met fragiele Europese arthousefilms - zo schitterde ze vorig jaar nog in het magnifieke 'Il y a longtemps que je t'aime' van Philippe Claudel. Ook in 'Partir' toont deze raadselachtige schoonheid weer die subtiele ingehouden klasse die ze zelden of nooit kan laten zien in Hollywood. Ze vertolkt Suzanne, een sympathieke dame die álles lijkt te hebben: rijke echtgenoot (Yvan Attal), gezonde kinderen, mooie villa, glanzende keuken. Maar dan glipt de Spaanse klusjesman Ivan (Sergi Lopez) binnen in haar leven, en vlám, in een plotse eruptie van minnelust ruilt ze haar gemakkelijke leventje in voor een onzeker bestaan met haar nieuwe vriend. Ah, l'amour!

Passie, ontrouw, bezitsdrang: ziedaar de demonen die in 'Partir' hun boosaardig grijnzende koppen laten zien. De schrijnende situatie waarin het overspelige koppel verzeilt (de jaloerse echtgenoot zet Suzanne op droog zaad) doet je wel wat, maar 'Partir' grijpt nooit écht naar de hartvliezen. Tussen Scott Thomas en Lopez voel je nooit échte begeerte opgloeien - je hoort hun zweet niet op de hete stenen kissen - en het was ook niet zo slim van Corsini om de echtgenoot zonder veel omhaal af te schilderen als een onversneden bourgeois-klootzak: wie zou nu níet van die kerel wegrennen? De cineaste begaat ook een cruciale fout in de opbouw: door het verhaal te laten beginnen met het einde - een pistoolschot in het donker - tracht ze zonder verwijl een dreigende suspense op te roepen, maar wij roken alleen maar een goedkope scenaristentruc. Voor het overige is de prestatie van Scott Thomas incontournable - behalve dan in die scène waarin ze nét iets te ostentatief die braadschotel uit haar handen laat glijden. Rimpelingen, maar geen golven.