Duplicity

't Is fijn om haar terug te zien, maar zelfs zij kan deze romantische, door Tony Gilroy ('Michael Clayton') geschreven en geregisseerde capermovie over twee industriële spionnen die samen een multinational trachten te beduvelen, niet helemaal van de lusteloosheid redden. De schaduw van Steven Soderbergh, lange tijd kandidaat nummer één om 'Duplicity' in te blikken, hangt zwaar over deze productie: het spel met de splitscreens, de jazzy soundtrack, de zonnige jetsetlocaties (Dubai! De Bahama's! New York! Venetië!), het lichtvoetig rondspringen in de chronologie en de algemene atmosfeer van fun doen meermaals denken aan de 'Ocean'-films.

Maar net zoals de coolheid van de 'Ocean'-films (laten we eerlijk zijn) altijd iets kunstmatigs leek te hebben, zo laat ook 'Duplicity' zich al snel kennen als een typische net níet-film: het vuur tussen Julia en Clive Owen flakkert nét niet hoog genoeg op om van een Grace Kelly/Cary Grant-achtige ontvlamming te kunnen spreken, de dialogen knallen nét niet als champagnekurken, en het script steekt nét niet clever genoeg in mekaar om je de hele tijd op het puntje van je stoel vast te houden.

Wat ontbreekt, zouden we samenvattend kunnen zeggen, is de Lubitsch Touch - die unieke mix van sprankelende charme, gesofistikeerde humor, onweerstaanbare elegantie, fijnkorrelige nonchalance en lichte melancholie. De hypergestileerde begingeneriek daarentegen - Paul Giamatti en Tom Wilkinson die mekaar in slowmotion in de haren vliegen - is ronduit schítterend!

Bekijk de trailer