Vorig jaar ging Arriaga nog een stapje verder: hij schreef een gloednieuw script over een vrouw die met de dood van haar moeder in het reine tracht te komen, en nam - niet gehinderd door overmoed - zélf in de regiestoel plaats. Om vervolgens roemloos op zijn gezicht te gaan.
Verhaalgewijs grijpt Arriaga terug naar zijn bekende trucjes: drie verschillende tijdslijnen vloeien enigszins gemaniëreerd in mekaar over; we bevinden ons wederom aan de grens van Mexico; vier verschillende personages worstelen vertwijfeld met het Lot; en ook broertje Toeval komt nadrukkelijk piepen. Je netvliezen merken meteen dat Arriaga de cinematografische branie mist van Iñárritu, maar dát kunnen we hem nog vergeven: als Keith Richards eens de zang overneemt van Mick Jagger is het ook altijd wat minder.
Ironisch genoeg stelt vooral de afwikkeling van de plot diep teleur. De gepijnigde gelaatsuitdrukkingen van Charlize Theron en Kim Basinger geven aan het verhaal een schijn van zwaarwichtigheid, en grote thema's als Schuld en Verlossing klossen met zware tred voorbij, maar dit kan allemaal niet verhinderen dat 'The Burning Plain' in sneltempo verkalkt tot een behoorlijk hol en banaal melodrama. Hou het volgende keer toch maar liever bij pen en inkt, señor Guillermo.
Bekijk de trailer
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook