Che Part One: The Argentine

Dé vraag is natuurlijk of dit in totaal vier uur durend portret dieper snijdt dan de doorsnee Che-poster die nog steeds tegen vele slaapkamermuren prijkt, en of de film erin slaagt om de mens uit de mythe te filteren. We hebben deel twee nog niet gezien, maar voorlopig luidt het antwoord: nee, niet echt. 'The Argentine' switcht afwisselend tussen Cuba, waar Che (Del Toro lijkt wel geboren met legerlaarzen aan zijn voeten en een baret op zijn hoofd) anno 1959 optrekt tegen de dictator Batista, en New York, waar hij in 1964 de Verenigde Naties toespreekt. Maar het voortdurende heen-en-weer springen irriteert, de chronologie is soms verwarrend (het resultaat van de recuts die Soderbergh deed na de lauwe ontvangst in Cannes?), en vooral: de eindeloze junglescènes missen spankracht. El Comandante himself blijft een door de jungle sloffend en hoestend enigma: je krijgt geen knipoogjes naar zijn 'Motorcycle Diaries'-verleden, zijn privé-leven gaat in tabakswalmen gehuld, zijn innerlijke gevoelsleven is een gapend zwart gat. Soms lijkt het wel alsof Soderbergh, uit weerzin voor de klassieke Hollywood-biopic, alle emoties uit het verhaal heeft zitten lozen - alsof hij zijn film opzettelijk zo ondramatisch mogelijk wilde houden. Het resultaat is een ietwat revolutiegeestloze film, die slechts met tegenzin lijkt te willen prijsgeven wie Che eigenlijk was, en die pas naar het einde toe (de stadsguerrilla in Santa Clara!) eindelijk een beetje ontvlamt. Deel twee is misschien sterker, maar voorlopig geen sigaar.