'Unspoken' observeert een koppel (Emmanuelle Devos en Bruno Todeschini) van wie de veertienjarige dochter vier jaar geleden is verdwenen. De aandacht van de cineaste gaat evenwel níet naar de zoektocht (we zien geen 'spoorloos'-affiches aan de ramen hangen, geen flitslampen in het donker), maar naar de vraag hoe zij die achterblijven met elkaar omgaan.
Niet goed, zo blijkt: Bruno en Grace drijven als twee eenzame stukken wrakhout in een zee van verdriet - nu eens klotsen ze tegen mekaar aan, dan weer dobberen ze weg van mekaar. Troch exploreert het innerlijke van haar protagonisten (hij wil nog zoeken, zij wil closure vinden) evenwel niet op de klassieke manier. De kracht van haar film schuilt niet in voorgekauwde emoties of uitleggerige dialogen, maar in een gedurfde combinatie van extreme close-ups (ten einde door te dringen in de gemoedstoestand van het koppel, snijdt de camera als een snijbrander langs hun gezichten), adembenemend goeie vertolkingen, en lange stiltes die plots worden doorbroken door zielsaangrijpende zinnetjes als 'Als ik haar nog maar één keer kon zien'. Die barst in het plafond - die allicht de barst in de relatie moet symboliseren - vonden wij net iets te beeldsprakig, maar voor het overige heeft die onconventionele aanpak een verpletterende uitwerking: de schermutselingen die in de hoofden van Grace en Bruno woeden de onderdrukte hoop, de geblutste liefde die ze toch nog voor mekaar voelen - worden gaandeweg even scherp waarneembaar als een kettingbotsing op een kraakheldere winterochtend.
Trochs briljante mise-en-scène kristalliseert zich uiteindelijk tot een adembenemende gevoelsontlading wanneer het echtpaar op een feestje belandt: 'Be My Baby' van The Ronettes weerklinkt luider en luider, het beeld schakelt over naar slowmotion, de andere gasten gaan op in een waas, en de camera pant in wat één van de mooiste shots uit de recente Belgische filmhistorie moet zijn - van Grace naar Bruno en weer terug. Je bloedvaten trekken samen, het hart slaat drie tellen over, het universum houdt de adem in. Alle handen op mekaar voor de Fien fleur van de Vlaamse cinema.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook