Body of Lies

Centraal staan twee CIA-agenten die na een reeks bomaanslagen op Europese bodem de jacht openen op de leider van een Arabische terreurcel. De één werkt op het terrein: Roger Ferris, een perfect Arabisch sprekende spion die als Jason Bourne op speed door Irak, Syrië en Jordanië wervelt, ratelende machinegeweren en dolle honden trotseert en - hoewel hij drommels goed op Leonardo DiCaprio lijkt - geen enkele moeite heeft om zich voor te doen als een moslimextremist. De ander zit in het hoofdkwartier: Ed Hoffman, een ijskoude CIA-bigshot (Russell Crowe kweekte veertig kilo bij) die de bewegingen van Ferris met behulp van een oortje en een nooit vastlopende laptop continu blijft volgen, ook terwijl hij zijn dochtertje naar school brengt. Hoffman, the eye in the sky, lijkt wel de vleesgeworden incarnatie van de Amerikaanse buitenlandse politiek van de laatste jaren: hij beschikt over grenzeloze technologische mogelijkheden, maar bakt er eigenlijk niks van. De ouderwetse truc waarmee de booswichten zich op een bepaald moment aan het alziende oog van de satelliet weten te onttrekken is gewéldig, maar de allergrootste charme van 'Body of Lies' schuilt in de wonderlijke hitech-apparatuur van de CIA-mannen: zelfs wanneer de RPG-raketten Ferris om de oren vliegen lijkt zijn Nokia nooit uit te vallen. Only in Hollywood! Scott, werkend met acht camera's tegelijk (!), vindt zijn 'Black Hawk Down'-vorm terug, maar we zagen ook talrijke euvels: telkens als de love interest verschijnt (in de gedaante van een Iraans verpleegstertje) valt de actie abrupt stil, de chemistry tussen Crowe en DiCaprio had wat hoger mogen oplaaien, en nog voor de aftiteling begint te lopen ben je de hele geschiedenis alweer vergeten. Wat zeiden we? Dipsausfilm!

• Offici?le site
• IMDb.com: 'Body of Lies'