Mogen wij u dan een meet and greet met uzelf voorstellen? U zult zichzelf namelijk herkennen in professor David Kepesh, de hoofdfiguur uit 'Elegy'. De goede prof (Ben Kingsley) nadert de zestig en nog steeds loopt hij - zonder ooit écht iemand in zijn leven toe te laten die hem zou kunnen raken - zijn pik achterna. Maar zijn nieuwste verovering, de dertig jaar jongere adembenemende schoonheid Consuela Castillo (Penélope Cruz), haalt de hoge vestinggordels die hij rond zich heeft opgetrokken moeiteloos onderuit. Kepesh raakt Echt Verliefd, maar tegelijk confronteert de romance hem heviger dan ooit met zijn eeuwige onrust, zijn bindingsangst en zijn - tiktiktiktiktik! - steeds luider klinkende biologische klok. Misère!
Wanneer de door jaloezie en bezitsdrang verteerde Kepesh de nachtclub binnenvalt waar Consuela staat te dansen verandert hij heel even in een zielige versie van Humbert Humbert uit 'Lolita', maar 'Elegy' overstijgt met verve het doorsnee oude-bok-valt-op-groen-blaadje-verhaaltje. Daar zorgen de acteurs wel voor: Kingsley - zijn kale kop lijkt zowaar op een glanzende roede - hoeft alleen maar even de linkerwenkbrauw te laten trillen om ons een blik te gunnen in zijn kwetsbare ziel; Cruz laat vooral in de tweede helft wondermooie dingen zien (en dan hebben we het écht niet alleen over haar derrière); en Dennis Hopper, in de rol van de vriend-dichter die Kepesh een beetje rede tracht bij te brengen, komt zomaar eventjes aanzetten met de ontroerendste drie minuten uit zijn carrière (u zult wel zien welke scène we bedoelen). Maar ook de inbreng van regisseuse Isabel Coixet ('My Life without Me', 'The Secret Life of Words') is niet min: zij heeft uit het kortverhaal 'The Dying Animal' van Philip Roth een hele mooie, warme, sensuele en vederlichte film gebeeldhouwd. Ze kan niet helemaal beletten dat de meligheid op het eind alsnog toeslaat, maar het hindert niet.
Was het maar mogelijk om in het Rijk der Liefde de klok af en toe een stukje terug te draaien, zoals in de overgang van het zomeruur naar het winteruur, hoorden we onszelf tijdens de aftiteling verzuchten. Maar helaas, de wijzers wentelen onherroepelijk verder: tiktiktiktiktík!
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
3 reacties
reageer ookde palm
Woensdag 29 oktober 2008 - 00u23
prachtfilm,zeker de inbreng van Dennis Hopper tillen deze film nog een ster hoger. Penelope Cruz in de rol van haar leven! Sommigen zeggen te melig, niks van aan, integendeel mooi einde.Ben Kingsley wat een body heeft die man nog,maw mannen op rijpere leeftijd kunnen prachtig zijn als je maar gezond leeft en genoeg beweegt.
luke batarang
Dinsdag 28 oktober 2008 - 07u59
Jesus Christus! Deze derderangs weekendfilm moet zowat het slechtste zijn dat ik de laatste jaren te zien kreeg! Voorspelbaar, melig en pseudo-intellectueel geleuter waar m'n tenen van omkrullen. Bovendien zitten er echt ridicule scenes in: kletskop Kingsley die Cruz haar tiet fotografeert, Dennis Hopper die z'n laatste adem uitblaast, no thanks!! Voeg daarbij karikaturale nevenpersonages en sentimenteel pianogeneuzel en je hebt de draak van het jaar.
Tyler Durden
Zaterdag 25 oktober 2008 - 21u30
Verbluffend bij momenten, een zeer sterke Kingsley wordt bijna weggespeeld door een enorm straffe Penelope Cruz, niet gewoon een mooi gezichtje me dunkt. Om onverklaarbare redenen is het toch geen grootse film, wanneer Cruz van het toneel verdwijnt boet hij heel wat in aan kracht. Wel héérlijke dialogen, vooral in het eerste deel van de film en tussen Hopper's en Kingsley's personage, twee womanizers met een grote hoeveelheid zelfkennis en ontroerende eerlijkheid in zelfbeoordeling. Sommige scènes zijn over-the-top, de obligate strandmontage (aanwezig in - zonder te overdrijven - meer dan de helft van alle indie films), het einde dat meer dan een beetje gratuit tearjerker is, en de loodzware soundtrack doen een beetje af van de glorie. Geen nieuws onder de zon, toch ferm de moeite waard, de meditaties over ouderdom en huwelijk zijn knap, de film manipuleert niet maar observeert wel mooie dingen, en Kingsley maar vooral Cruz laten een diepe indruk achter. Me dunkt dat het tijd werd dat Kingsley nog eens in een film speelde die zijn talent waardig was. Voor degene die ondertusse de indruk kregen dat het een deprimerende, humorloze, over het paard getilt drama is (zoals de stijl van vele Spaanse), u vergist u. Buiten het einde wordt de film melig noch beenhard. Als je het boek, of de film, binnen een aantal jaren nog eens bekijkt, zal hij aanzienlijk veranderd zijn. Als jonge gast kan ik onmogelijk inschatten hoe deze film, die toch vooral over vergankelijkheid handelt, mij dan zal bevallen. Ik vermoed nog beter dan nu. Niet te missen.
Reageer ook