Waltz with Bashir

De wals vangt aan met een nachtelijke babbel tussen de Israëlische filmmaker Ari Folman en een oude oorlogsmakker die in een steeds terugkerende nachtmerrie op de hielen wordt gezeten door welgeteld zesentwintig razende honden - precies evenveel als hij er heeft moeten neerkogelen tijdens de Libanese oorlog van 1982. Ari beseft dat hij zijn eigen herinneringen aan dat gruwelijke conflict door de jaren heen heeft verdrongen, en in een poging om het verleden te reconstrueren stort hij zich in een confronterende trip down memory lane. Langzaam begint de afgrijselijke waarheid uit het moeras van zijn geheugen naar boven te sijpelen: hij was erbij toen christelijke falangisten in de nacht van 15 op 16 september 1982 de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila binnendrongen en voor het oog van de Israëlische soldaten een slachtpartij onder de bevolking aanrichtten.

Het curieuze is dat Folman zijn zoektocht heeft verfilmd als een bewegende graphic novel, net zoals Marjane Satrapi hem dat vorig jaar voordeed met 'Persepolis': 'Het moest eruitzien als een drugstrip,' aldus de cineast. Een gewaagde, maar juiste beslissing: van de dromerige tekeningen, tot stand gebracht met het computerprogramma Flash, gaat een unieke, verrassend poëtische, middelpuntzoekende kracht uit, met als hoogtepunt het steeds terugkerende, etherische beeld van de naakte soldaten die in het licht van neerdalende oranje vuurpijlen uit het zeewater oprijzen. Nope, 'Shrek' it ain't! En zo is 'Waltz with Bashir' vele baanbrekende dingen tegelijk: een merkwaardige wereldprimeur (de allereerste getekende documentaire!), een laaiende antioorlogsfilm, een intrigerende mijmering over de wonderbaarlijke werking van het onderbewustzijn, en bovenal een kwintessentiële, zich diep in het middenrif borende animatiefilm.

• Offici?le site
• YouTube Trailer