
De monochrome beelden van nachtelijk Bangkok zijn als weemoedige schijnsels in het donker, Nicolas Cage speelt mooi ingetogen, en de zacht gloeiende melancholie die de broers als een fijne nevel op het verhaal hebben gesproeid, zorgt voor een ongewone, langzaam tegen de hartwanden opkruipende atmosfeer. Een curieus filmpje, en tevens een interessante variatie op de originele Thaïse 'Bangkok Dangerous' uit '99 (ook van de Pangs).































![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)


1 reactie
reageer ookTyler Durden
Donderdag 18 september 2008 - 01u33
Ik opper niet dat het hier een geweldige film betreft, maar zeker geen on-bekijkbare. Het slaagt erin een paar dingen goed te doen: atmosfeer, fotografie en acteerwerk zijn puik. Dialogen, plot en de actie-scenes falen grotendeels. Wanneer je dergelijke dialogen op je bord krijgt: 'rule 1: don't leave any traces' rule 2:'don't ask questions' rule 3: don't take any outside interests' rule 4:...' 'The only way out, is to break all the rules'. Vreselijk. Van films over 'lone gunmen' moet je toch wel wat poetischere narratie eisen. Als je geen afkeer bezit voor langzaam openbloeiende personages met weinig catharsis-momenten dan zul je er iets aan hebben. something out of it. Otherwise, it'll bore you out of the theater.
Reageer ook