Gomorra

Bedenk dan: het kon altijd erger. U had bijvoorbeeld ter wereld kunnen komen in Napels, de in bloed verzopen hoofdstad van de Italiaanse mafia, waar zowat alle kinderen tussen twaalf en zestien op de één of andere manier emplooi vinden bij de camorra - en daar nog geweldig trots op zijn ook. Toetreden vormt dan ook geen enkel probleem: de clans zijn onder het motto 'vijftien jaar is oud genoeg om te doden of gedood te worden' altijd op zoek naar jeugdig voetvolk. U kunt bijvoorbeeld zó aan de slag als dealer, of als drugskoerier (met een rugzak vol hasj naar Rome!), of als uitkijk, of als chauffeur - vacatures zat! Maar pas op: als u niet goed oplet, vliegt u voor de rest van uw leven achter de tralies, of wordt u doorzeefd door een kogelregen en moet uw arme moedertje een collecte houden om een deftige lijkkist te kunnen kopen. Nee, dan toch liever de trou-madam in Zuienkerke.

Bovenstaande weetjes hebben we overigens níet uit de Trotter gehaald, maar uit de vorig jaar verschenen schokkende bestseller 'Gomorra', waarin onderzoeksjournalist Roberto Saviano - de man leeft intussen ondergedoken - op meeslepende wijze aantoont dat de Napolitaanse mafia door de jaren heen is uitgegroeid tot een hypermodern zakenimperium waarvan de tentakels verder reiken dan een mens voor mogelijk houdt (jaja, misschien heeft de camorra wel een investering lopen in die boetiek waar u vorige week dat mooie designerjurkje of die hippe spijkerbroek hebt gekocht!). 'Gomorra' is een ongelooflijke eyeopener, een kopstoot van een boek, en nu dus ook een kopstoot van een film. Hap nog snel even naar adem, want regisseur Matteo Garrone smijt je, in pure 'Syriana'-stijl, in een woeste draaikolk van vijf verschillende, clever dooreengeklutste en razend knap in beeld gezette verhalen: we volgen twee roekeloze tieners die zich Tony Montana wanen en in hun arrogantie zomaar de oorlog verklaren aan de lokale don, we klossen mee met een bejaarde geldkoerier die een wanhopige poging waagt om uit het milieu te stappen, we zien hoe knapen van veertien jaar een kogelvrij vest krijgen aangetrokken en vervolgens, als in een soort ziekelijk inwijdingsritueel, als wandelende schietschijf dienen ('om de jongens geen angst voor vuurwapens te leren hebben'), en we leven mee met een armoedige kleermaker die - en dit is dus allemaal authentiek! - tot zijn afgrijzen ontdekt dat het fraaie leliewitte broekpak dat hij voor een schamel loon en uiteraard helemaal clandestien in mekaar heeft genaaid, op de Oscaruitreiking wordt gedragen door Scarlett Johansson. Aimabele figuren als Don Corleone of Tony Soprano zult u in 'Gomorra' daarentegen níet aantreffen: dit is the real thing, vrienden. Het resultaat is een onthutsend, glansloos, door-en-door nihilistisch (een mensenleven is ginder geen hálve eurocent waard), door rauwe uitbarstingen van barbaars geweld gekenmerkt fresco met de waarachtigheid van een documentaire, de somberheid van een lijkzang, en de impact van een scherfgranaat. Zelfs de afgehakte paardenkop uit 'The Godfather' hinnikt goedkeurend mee.

• IMDb.com: Gomorra
• Gomorra: YouTube trailer