Riparo

De beste zaak doet u misschien nog met 'Riparo', een vaagweg interessant Italiaans dramaatje dat de kraan van de actualiteit wijdopen zet. Regisseur Marco Simon Puccioni - een naam om de bolletjestrui in de Tour mee te winnen - vertelt namelijk het verhaal van een lesbisch koppeltje (u herkent onder meer Maria de Medeiros, het liefje van Bruce Willis in 'Pulp Fiction') dat op de terugweg van een vakantie een jonge Marokkaanse sans-papiers in de kofferbak aantreft. Is me dat even schrikken! Moet je zo'n stakkerd vijftig euro toestoppen en hem vervolgens beleefd vragen om op te donderen, of moet je hem echt hélpen - zelfs al zet je daarmee een hoop druk op je eigen liefdesrelatie? Dilemma! De twee vrouwtjes komen er niet meteen uit, maar Puccioni zélf maakt zijn eigen standpunt onverwijld duidelijk: hij laat zijn camera geregeld nogal nadrukkelijk langs hagelwitte villa's, helverlichte supermarkten en dure feesttenten op biljartgroene gazonnen glijden, alsof hij wil benadrukken dat wij, westere parvenu's, veel te veel aan dubbeltjeskwesties en veel te weinig aan onze minder gefortuneerde medemensen Ahmed, Rashid en Mukthar denken. Boodschap begrepen, meneer Puccioni. De behoorlijke vertolkingen en de bevreemdende ambient die aldoor onder de beelden gonst voorkomen dat het moraliserende toontje van 'Riparo' al te irritant wordt, maar de scenarist blijkt helaas te lijden aan het ik-weet-niet-hoe-ik-mijn-verhaal-moet-laten-eindigen-ziektebeeld. Waardoor wij ons spijtig genoeg genoodzaakt zien om de verblijfsvergunning van 'Riparo' snel weer in te trekken.

(es)

• Riparo: YouTube trailer
• Marco Simon Puccioni op IMDb.com