Judd Apatow, want om die man gaat het, heeft sinds 'The 40 Year Old Virgin' zelf nog maar één film geregisseerd ('Knocked Up'), maar zijn naam prijkt (hetzij als scenarist, hetzij als producent) op de generiek van een zevental andere prima komedies, van 'Talladega Nights' tot 'Superbad'. En voor wie nog aan Apatows kunnen mocht twijfelen: 'Forgetting Sarah Marshall' - na 'Knocked Up', 'Walk Hard' en 'Superbad' de derde Apatow-productie in amper zestien maanden tijd - is alwéér een voltreffer.
Deze keer laat Apatow Jason Segel in het voetlicht treden, één van zijn gabbers uit de in 2000 ter ziele gegane sitcom 'Freaks and Geeks' en met z'n een meter drieënnegentig en loshangende babyvet zowat de onwaarschijnlijkste leading man sinds Steve Carell. Segel is Peter Bretter, een ietwat slome muzikant die in zijn vrije uurtjes aan een Dracula-musical voor poppen werkt - no kidding - en overdag de achtergrondmuziek componeert voor 'Crime Scene: Scene of the Crime', een 'CSI'-achtige misdaadserie waarin de hoofdrol wordt vertolkt door zijn vriendinnetje Sarah (Kristen Bell). Correctie: éx-vriendinnetje Sarah. Op aanraden van zijn beste vriend Brian (Bill Hader uit 'Saturday Night Live') trekt de in liefdesverdriet verzuipende Peter - Apatow zoomt traditiegetrouw graag in op mannen wanneer ze op hun kwetsbaarst zijn - naar een luxueus vakantieoord in Hawaii, maar onze sympathieke pantoffelheld is nog niet eens deftig ingecheckt of hij stoot er op Sarah en haar nieuwe lief, de Engelse rockgod Aldous Snow (geweldige rol van de Britse komiek Russell Brand). Voor Peter de ideale aanleiding om zich nog wat dieper in zelfmedelijden te laten wegzinken: een pijnlijk herkenbare situatie, als u 't ons vraagt.
Apatow schoof de regiestoel weliswaar door naar debutant Nicholas Stoller, maar zijn vingerafdrukken zijn duidelijk zichtbaar: een meelijwekkende hoofdfiguur met wie je niet anders kúnt dan meeleven, genoeg vulgariteiten om een volledig jeugdhuis te laten omvallen van het lachen, een handvol maffe nevenpersonages (u herkent onder meer de Apatow-oudgedienden Jonah Hill, Paul Rudd, en Jack McBrayer als een nerd die de vagina van zijn verloofde omschrijft als 'Christus, maar dan met een kortere baard'), een voorraad bloedmooie chicks (Mila Kunis oe-la-la!), en een arsenaal oneliners om in te lijsten en boven je bed te hangen: 'Als het leven je citroenen geeft, zeg dan fuck you tegen de citroenen, en bol het af,' hoorden we iemand zeggen, waarop we onszelf met de vuist omhoog 'Hell yeah!' hoorden exclameren. Bovendien heeft 'Forgetting Sarah Marshall' - en ook dát is typisch Apatow - een niet onaanzienlijke dosis échte emoties in huis: onder alle uitspattingen en schunnigheden voel je immers aldoor een waarachtig gebroken hart kloppen. Kende u overigens al de naam van de nationale vis van Hawaii? De Humuhumunukunukuapua'a! Aloha!
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
3 reacties
reageer ookJeroen
Zondag 3 oktober 2010 - 18u21
kan een humomedewerker aub die duts van een stef van de site halen, aub? vriendelijk bedankt
Tchinne
Donderdag 20 mei 2010 - 18u35
Echt waardeloze vernederende ongelooflijk belachelijke shit zonder humor...verder commentaar lijkt mij overbodig, of zou ik het niet begrijpen misschien?????Voor mij geen enkele ster waard.Liefdevolle groeten
Tyler Durden
Maandag 10 november 2008 - 12u28
In 'Forgetting Sarah Marshall' speelt 'How I Met Your Mother's Jason Segel het hoofdpersonage Peter Bretter, een kind-mannetje wiens gehele bestaand overschaduwd wordt door zijn even succesvolle als knappe vriendin, actrice Sarah Marshall. Gemeen, egocentrisch, bezitterig en met de emotionele leeftijd en diepgang van een verwende tienermeisje, gaat ze door het leven immer Peter's zelfvertrouwen vertrappelend. Onze arme, naïeve anti-held - die op de koop toe ook nog eens dagenlang doelloos in zijn pyjama rondsloft - ziet dit echter niet in, en wanneer zijn hart dan nog eens in duizend stukken wordt gebroken wanneer zij hem zonder boe of ba dumpt, gaan de poppen helemaal aan het dansen. Hij besluit prompt zijn met slechte herinneringen vergeven appartement achter zich te laten en een weekje stoom te gaan afblazen in Hawaï. Op zich een goed plan, maar - oh ironie - hij is nog niet goed en wel ingecheckt in zijn hotelletje of hij loopt de geest tegen het lijf die hij trachtte te ontwijken. En alsof dat nog niet erg genoeg is, vergezeld door - nachtmerrie voor elke ex - een nieuw vriendje; de anti-Peter: een extroverte, en continu schaamteloos over kinky seks leuterende rocker. Het plot blijkt - zoals altijd bij Apatow - meer dan slechts een kaptstok voor grappen, buiten enkele rake one-liners en kleurrijke, geschifte personages vloeien de grappen voort uit de interessante interacties tussen de personages. Nog een Apatow-handtekening: scènes zo melig dat je ze nog niet zou terugvinden in een cliché tearjerker, maar ze werken wonderwel in het geheel. De revolutionair regisseur/schrijver/producer bezeilt de nog amper verkende wateren van de gevoelige man, romantiek waar mannen zichzelf in vinden, waarom denk je dat High Fidelity zo fris proefde?! Soms doet het zeer Peter zo gemakkelijk gemanipuleerd en met zijn emoties gespeeld te zien worden, en toch weten we uit eigen ervaring dat het moeilijk blijft om een ex los te laten, ook al beseffen we dat het de juiste weg om te nemen is. Net door die herkenbaarheid, die emotionele kern, stijgen Apatow komedies moeiteloos boven het gros van pure 'crowd-pleaser' komedies uit, die het enkel van gore grappen moeten hebben. Opmerkelijk verrukkelijk: Paul Rudd's personage, een surfinstructeur die een zeer losse relatie met de realiteit heeft en constant 'levenslessen' meegeeft aan zijn klanten: 'if you get bitten by a shark, you're not just gonna give up surfing, are you?' Peter, die hem niet echt begrijpt en datzelfde geldt ook voor de rest van de wereld, antwoordt (droog): '...yeah, probably'. Een nieuw succesverhaal van 'the man of the hour', bekijken die handel!
Reageer ook