The Happening

Er wordt zelfs gefluisterd dat het volgende vrijdag, wanneer The Happening in de Amerikaanse bioscopen verschijnt, erop of eronder is voor de cineast: mocht zijn nieuwste film opnieuw crashen, dan zouden de studiobobos weleens definitief het vertrouwen in hem kunnen opzeggen. De man moest verdorie nú al een deel van de centen in Bollywood bijeen gaan schrapen.
Hoewel Shyamalan het zelf in alle toonaarden ontkent, lijkt het floppen van Lady in the Water sorry mensen, maar wij blíjven het een prachtige film vinden - hem toch een soort creatieve zweepslag te hebben gegeven. The Happening doet het namelijk zónder surprise ending u leest het goed! - en de ongelooflijk morbide atmosfeer staat in schril contrast met het sprookjesachtige timbre uit Shyamalans vorige films.
Een onverklaarbare golf van zelfmoorden teistert de oostkust van de Verenigde Staten. Het angstaanjagende daarbij is dat de slachtoffers volmaakt emotieloos, alsof ze worden gedwongen door een hogere hand, een einde aan hun leven lijken te maken. Is de Dag Des Oordeels aangebroken? Hebben die arme zielen zojuist een aflevering van F.C. De Kampioenen gezien? Of zou het kunnen dat de natuur ineens heeft besloten om zich van ons, slechte pachtheren van de planeet aarde, te ontdoen? Rarara!
Het onverwacht hoge shockgehalte iemand legt zich voor een draaiende maaimachine met dezelfde bedaardheid waarmee je op een pas opgemaakt bed gaat liggen - is merkwaardig genoeg net de grootste troef van The Happening. Shyamalan, hij blijft me er toch eentje, brengt de gruwel namelijk met een indrukwekkende hypnotiserende elegantie in beeld. In één van de sterkste scènes laten enkele bouwvakkers zich één voor één, als verdoofde lemmingen, van hun stellage vallen: beelden die zich op je netvlies, je maag én je ziel branden.
In twee opzichten is de cineast zichzelf helemaal trouw gebleven: het hoofdpersonage is opnieuw een heel gewone, in een buitengewone situatie terechtkomende broodwinner (een rustige Mark Wahlberg), en net als The Sixth Sense en Unbreakable is The Happening doordrongen van een kouderillingenverwekkende, ultra-omineuze dreiging. Nu al klassiek (toch wat ons betreft) is het van de trailer bekende treintafereel (We hebben het contact verloren Met wie? Met iederéén): de haartjes in onze nek staan nog steeds op twaalf uur.
Zelf omschrijft Shyamalan zijn jongste als een ecologische thriller met echos van The Birds en Invasion of the Body Snatchers, en wat hij daar precíes mee bedoelt moet u zelf maar gaan ontdekken. Nu moet u weten dat The Birds bij de release in 1963 door pers en publiek op luid gegrom werd onthaald: men had een beetje moeite met de ongebruikelijke ontknoping. En het zou best kunnen dat het pessimistische The Happening krék hetzelfde lot is beschoren: de allereerste Amerikaanse reviews waren alweer vernietigend. Night is dus nog lang niet thuis, maar één ding moet je hem hoe dan ook nageven: hij dúrft.

• 'The Happening': Apple Trailers
• IMDb.com: 'The Happening'