Home

, door ()

Al vanaf de eerste scènes gonst het bescheiden meesterschap van regisseuse Fien Troch je om de oren. De tieners waarop Troch haar immer alerte camera richt, gedragen zich zoals alleen tieners zich kunnen gedragen: ogenschijnlijk onverschillig en narcistisch, onthecht van de wereld rond hen, de verveling in flarden en slierten om hen heen jagend, continu vastgeklonken aan hun iPhones waarvan de batterijen evenwel niet de kracht bezitten om hun zieltjes te warmen. En hun ouders, pfffffffff, die willen toch alleen maar dat je hier niets anders uitzit dan je tijd – die keiharde klotetijd. Van de schaduwen die de skaters op de rode tegels werpen tot de hypnotiserende muziek van Johnny Jewel: Troch toont zich, in de manier waarop ze tot in de kern van de belevingswereld van haar personages doordringt, bij momenten zowaar de gelijke van Gus Van Sant. Enkele van de tieners leren we beter kennen: de 17-jarige Kevin bijvoorbeeld, pas vrijgelaten uit de jeugdgevangenis en nu inwonend bij zijn neef Sammy, zijn tante Sonja en zijn oom Willem, bij wie hij in de leer gaat als loodgieter. ’t Is niet meteen duidelijk wat de zwijgzame Kevin op zijn kerfstok heeft, maar wanneer – in een reeks dreigende scènes – een maat uit het verleden opduikt, voel je een innerlijke woede in hem opborrelen. We maken ook nader kennis met Sammy en met John, die (u zult het zien, en u zult slikken) in een nogal oncomfortabele thuissituatie verkeert. En de volwassenen? Sommigen doen hun best om de kinderen de hand te reiken, maar hun woorden slaan als vonken tegen koude steen. Het straffe is dat Troch in deze messcherpe analyse van de pijn van het tiener-zijn (én van het falen van de groten) van de eerste tot de laatste seconde een razend spannend momentum weet te leggen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven