The Birth of a Nation

, door ()

Interessante oefening: met welke ingesteldheid kijk je naar een film waarvan je wéét dat de regisseur/scenarist/hoofdacteur ettelijke jaren geleden betrokken was bij een ranzige verkrachtingszaak waarbij het slachtoffer zelfmoord pleegde? Het antwoord: laten we toch maar proberen om het werk van die regisseur op z’n eigen merites te beoordelen. En die zijn minder groot dan de aanvankelijke euforische commentaren op ‘The Birth of a Nation’ lieten uitschijnen. Zeker, het is goed dat het onderwerp van de slavernij nog eens wordt aangesneden, en we zagen puike acteurs, maar het probleem is dat Parker het verhaal van de slavenopstand van Nat Turner in de vorm van een overnadrukkelijk melodrama heeft gegoten, compleet met hoogdravende speeches, kleffe slowmotioneffecten, en pathetische muziek – hoor die zangkoren de toonladder beklimmen! Op een bepaald moment presteert Parker het zelfs om ‘Strange Fruit’ van Billie Holiday te laten losbarsten: een hartverscheurende deun, jawel, maar doordat hij die song onder beelden van gelynchte zwarten zet, eindigt hij met een vertrappelend tiendubbelop-effect.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven