Stop-Loss

Steve (Channing Tatum) gaat met iedereen die hij tegenkomt op de vuist en staat 's nachts in de tuin van zijn verloofde een schuttersput te graven; Tommy (Joseph Gordon-Levitt) zet het op een zuipen, ziet zijn huwelijk naar de haaien gaan, en schiet zijn geweer dan maar leeg op de huwelijkscadeaus; en Brandon (Ryan Phillippe) gaat door het lint wanneer hij het bevel krijgt om opnieuw naar de hel te vertrekken - met dank aan president Bush, die van een achterdeurtje in de wetgeving kan profiteren om reeds afgezwaaide soldaten zonder pardon terug naar het Iraakse slagveld te sturen (stop-lossen heet dat in legerjargon). 'Fuck the president!' horen we Brandon brullen, waarna hij een gezonde beslissing neemt: hij deserteert.

Met 'Stop-Loss' voegt Kimberly Peirce ('Boys Don't Cry') een interessante titel toe aan de steeds groter wordende anti-Irak-filmcanon ('In the Valley of Elah', 'Lions for Lambs', 'Redacted', 'Rendition'). Vooral tijdens de kleine, onbewaakte, haast achteloos in beeld gebrachte momenten slaagt de cineaste er goed in om de oorlogsmisère tot je te laten doordringen, zoals tijdens die mooie scène waarin Steves vriendinnetje Michelle (Abbie Cornish) staat te poolen met een eenarmige veteraan. Het omgekeerde is helaas ook waar: net tijdens de Dik Aangezette Momenten (het bezoek aan de ouders van de dode soldaat, het kerkhofgevecht, de moeder die in slow motion naar haar zoon staat te zwaaien) glijdt 'Stop-Loss' als brak zeewater van je af. En hoewel hoofdacteur Ryan Phillippe ('Flags of Our Fathers', 'Crash', '54') af en toe akelig intens in de spiegel naar zijn eigen getraumatiseerde stoppelbaard staat te turen, mist deze jongeman een zekere De Niro-achtige innerlijke walm. Dus neen, een tweede 'The Deer Hunter' is dit niet.

U staat na het lezen van deze recensie te popelen om te gaan kijken naar het anti-oorlogsdrama 'Stop-Loss'? Pech: de release werd op de valreep gestoplosst naar 11 juni

• Stop-Loss: officiële site
• IMDb.com: 'Stop-Loss'