Street Kings

In theorie niet eens zo'n onlogische keuze: Ayer groeide op in de met bloed bespatte straten van één van de ruigste achterbuurten van Los Angeles en bewees als scenarist van het bikkelharde 'Training Day' en als regisseur van het al even grauwe 'Harsh Times' dat hij zich als een vis in het water voelt in het troebele universum van The Los Angeles Police Department. Hij leek de geknipte man om dit broeierige verhaal over corruptie, hebzucht en misplaatste loyaliteit binnen de LAPD te regisseren. Léék.

De beste troef van 'Street Kings' heet Keanu Reeves: de acteur lijkt op z'n vierenveertigste zijn eeuwige babyface eindelijk te zijn kwijtgespeeld - meenden wij daar zelfs niet het begin van een dubbele kin waar te nemen? - en is bijzonder goed op dreef als de wodka zuipende, moreel zwaar ambigue, met de dood van zijn vrouw en partner worstelende detective Tom Ludlow. Maar zelfs The One kan de lawine van absurde plotwendingen niet tegenhouden. Het scenario van Kurt Wimmer en Jamie Moss, dat naar verluidt nog maar héél weinig vandoen heeft met het oerscript van James Ellroy, legt Reeves in de beginscènes nog wel enkele heerlijk brutale racistische oneliners in de mond (de stoffelijke overschotten van de Ellroy-versie?), maar na een behoorlijk eerste halfuur beginnen Ayer en co. jammer genoeg wel héél gretig in de stilaan overbekende cop movie-clichétrommel te graaien (naast een reeks routineuze shoot-outs en de vertrouwde vuilbekkende boyz in da hood komt de cineast aanzetten met een wel érg lachwekkende ontknoping). Wat begint als een stevige actiethriller, eindigt aldus als een behoorlijk triest doorslagje van 'Dark Blue' en 'L.A. Confidential'. Dirty ass, punk ass cop, bad script.

• Street Kings: officiële site
• IMDb.com: 'Street Kings'
• 'Street Kings': YouTube Trailer