La La Land

, door ()

Bij het verlaten van de bioscoopzaal waar ze zonet voor het verzamelde Belgische journaille ‘La La Land’ hadden vertoond, botsten wij op een in extase verkerende collega die gloedvol de klassiekers stond op te sommen waarnaar regisseur Damien Chazelle in zijn fel bewierookte film (zeven Golden Globes, en de Oscars staan al koud) zit te verwijzen. ‘Casablanca’! ‘Singin’ in the Rain’! ‘Rebel Without a Cause’! ‘An American in Paris’! We snapten zijn euforie: van het formidabele tracking shot waarmee de film knetterend van start gaat tot de weergaloze droomfinale is ‘La La Land’ inderdaad één groot feest voor iedereen die houdt van de films (en dan vooral de musicals) uit de Golden Age van Hollywood (én uiteraard voor iedereen die graag verdrinkt in de kijkers van Ryan Gosling of in de glimlach van Emma Stone). Onze eigen showstopper: de twee geliefden (zij een worstelende actrice, hij een pianist die droomt van een eigen jazzclub) die zich tegen de twinkelende achtergrond van Los Angeles aan een nachtelijke tapdans wagen, waarbij Gosling in pure Gene Kelly-stijl zelfs even rond een ouderwetse lantaarnpaal wervelt. Ook wij hebben dus volop genoten, maar om nu te zeggen dat we zwévend de zaal uitkwamen: helaas, dat nu ook weer niet.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven