Kijk naar Juliette, een dokteres die na vijftien jaar brommen (haar misdrijf komt pas laat in de film aan het licht) weer op vrije voeten wordt gesteld, bij haar jongere zus gaat inwonen, maar op een blinde muur van wantrouwen en vooroordelen botst. En zelf worstelt Juliette zichtbaar nog met de demonen uit het verleden: deze droeve vrouw mag haar tijd dan wel hebben uitgezeten, mentaal zit ze nog altijd tussen vier muren.
Philippe Claudel heeft zijn eigen bestseller stijlvast verfilmd, zonder veel bombarie, en met een uitmuntende actrice in de hoofdrol: Kristin Scott Thomas (die al enige jaren in Parijs vertoeft en intussen vloeiender Frans spreekt dan Carla Bruni). De cineast kan soms niet helemaal verbergen dat zijn film eerder uit een roman werd geboren dan uit het Leven zelve (dialogen als 'je suis élevée, ensuite enlevée' klinken ons nét iets te literair-gekunsteld in de oren) maar de beresterke vertolkingen duwen 'Il y a longtemps que je t'aime' gracieus over de eindmeet.
Aanrader!
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
1 reactie
reageer ookSarah
Zondag 28 november 2010 - 18u49
Mag ik de reviewer er even op wijzen dat deze film geen verfilming is van een boek van Claudel? Het is wel zo dat hij de film volledig zelf geregisseerd heeft. Achteraf heeft hij ook een boek met het scenario van de film uitgegeven, onder de titel 'Petite fabrique des rêves et des réalités'. Vriendelijke groeten, Sarah
Reageer ook