Guardians of the Galaxy Vol.2

, door ()

‘Vol. 1’ liet ons ietwat ontgoocheld achter – de fans hebben het ons nog steeds niet vergeven – maar aangezien wij over grote herstellende krachten beschikken, keken we met goede moed uit naar de sequel. Weer sloeg de vonk niet over – en in ‘Vol. 2’ knetteren nochtans véél vonken, vuren en lichtflitsen.

Net zoals de vorige negentien superheldenfilms die sinds de eerste ‘Iron Man’ van de Marvel-fabrieksband zijn gerold, volgen ook de Guardians de welbekende Marvel Cinematic Universe-formule: de plot is makkelijk te volgen, de toon is lichtvoetig, zo om de tien minuten barst er een actiescène los, en op het eind krijgt u een groot vernietigingstafereel waarbij alle CGI-registers worden opengetrokken.

Wat de ‘Guardians of the Galaxy’-films hieraan toevoegen, is een rij maffe personages (waaronder een wasbeer en een twijg), een soundtrack die barst van de popklassiekers én een scherpe bocht richting doldwaze geinigheid; in ‘Vol.2’ zitten zelfs zoveel grapjes, gags en hilarische knipoogjes dat we eerder van een ruimtekomedie dan van een superheldenfilm kunnen spreken. Zelf dienden wij smakelijk te lachen met de droge chemistry tussen de wasbeer en de twijg, met het gastoptreden van die ene superkwast uit de jaren 80 én met de in het jaar 1980 gesitueerde proloog, waarin we een digitaal verjongde Kurt Russell (‘een Leiaatje doen’, zo heet dat sinds ‘Rogue One’ in het vakjargon) door Missouri zien suizen. Bericht aan de makers: toch opletten dat jullie in de volgende aflevering niet de richting van ‘Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull’ inslaan – die van de idiote slapstick.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven