Their Finest

, door ()

Londen, 1940. Nu de meeste mannen in dienst zijn gegaan, krijgt de secretaresse van een filmstudio zowaar haar kans om mee te schrijven aan een script over de militaire aftocht bij Duinkerken (het zal ons benieuwen of Christopher Nolans ‘Dunkirk’ ook zo’n onbedoeld hilarisch drama wordt). Een film over een film dus, deze ‘Their Finest’, en wie ooit ‘La nuit américaine’ of ‘State and Main’ heeft gezien, weet dat die films altijd iets incestueus hebben. Twee scenaristen die onderling grapjes staan te verkopen over de saaiheid van documentairemakers of over de eigendunk van acteurs, dat is zoiets als een gitarist die een mop over een drummer vertelt. Wij moesten vooral grinniken met die producent die in de film zowel ‘authenticiteit als optimisme’ wil, en met de binnensmonds gemompelde reactie van de scenarist: ‘Het ene sluit het andere uit, volgens mij.’ En de geweldige Bill Nighy in een volgepakte pub in een lied zien losbarsten: prachtig.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven