Vooral Lumet, allesbehalve een fossiel, gooit hoge ogen: deze voortreffelijke vakman staat in de eregalerij van Hollywood misschien een trapje lager dan Scorsese of Coppola, maar hij is dus wél de regisseur van de onverwoestbare fiftiesklassieker '12 Angry Men' - jawel, zólang draait hij al mee - en bovendien hielp hij de seventies mee vormgeven met meesterwerken als 'Serpico', 'Dog Day Afternoon' en het visionaire 'Network'.
'Before the Devil Knows You're Dead' laat zien dat de cineast ondanks het klimmen der jaren momenteel scherper staat dan een stel vers geslepen keukenmessen: noem hem gerust Sidney Lemmet.
De film gaat van start met een door twee in geldnood verkerende broers - Philip Seymour Hoffman en Ethan Hawke! - beraamde overval op een juwelierszaak. Maar het gaat mis: er vallen schoten, en twee mensen komen om. Met chirurgische precisie, alsof hij een meedogenloze punctie op zijn personages verricht, dissecteert Lumet vervolgens de vier dagen vóór en de week ná de overval.
Die door de tijd zigzaggende vertelstructuur - Alejandro Gonzáles Iñárritu hakt met hetzelfde bijltje - voelt evenwel op geen énkel moment gekunsteld aan: hoe meer je te weten komt over de door etterende familiewonden getekende voorgeschiedenis van de broers, hoe meer het verhaal aan emotionele stootkracht wint - tot de onthutsende finale je met een mokerslag van Freddy De Kerpeliaanse allure doet beseffen dat je al die tijd niet alleen naar een ultraspannende misdaadprent maar ook naar een gitzwarte, rond hebzucht, vervreemding en bittere jaloezie draaiende Amerikaanse Tragedie hebt zitten kijken.
En dan die vertolkingen! Hoffman en Hawke zijn qua uiterlijk uit twee totaal verschillende soorten natuursteen gekapt, en tóch vormen ze een overtuigend broederpaar. En als we u dan nog vertellen dat de papa wordt vertolkt door niemand minder dan Albert Finney, dan weet u het wel: rep u naar de bioscoop - voordat de Gehoornde u bij de lurven grijpt.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
4 reacties
reageer ookVrijdag 19 september 2008 - 16u18
Zeer sterke film, die niet de aandacht krijgt dij hij verdient!! Simpel, maar origineel verhaal, dat heel sterk in beeld wordt gebracht.
Elenore De Groote
Dinsdag 4 maart 2008 - 02u43
Spannende film.
Reservoir Dog
Vrijdag 15 februari 2008 - 09u15
Schaamtelijk genegeerd door de Academy dit jaar, dit zal een prent worden die binnen een aantal jaar tot de absolute klassiekers zal worden gerekend. Een hele hoop klasbakken geven het beste van zichzelf: Philip Seymour Hoffman, Albert Finney, Amy Ryan (en zelfs Ethan Hawke mag vanaf nu tot deze categorie behoren). Bij het analyseren van de film, kwam ik wel tot de conclusie dat het plot wat dun uitviel maar Lumet trekt het publiek echt mee in de film door zijn lange intens emotionele scenes (die extensieve plotontwikkeling onmogelijk maken). Marrisa Tomei was de vreemde eend in de bijt maar ze valt verassend genoeg niet echt uit te toon. Lumet's verdienste hoogstwaarschijnlijk. Het einde is nu al befaamd om zijn omstredenheid, velen noemen het 'out of character' van Finney's personage, maar ik vond het een zeer gepaste climax van deze wel heel thematische film. Het script vlecht echt mooi verschillende motieven in elkaar: rivaliteit, jaloezie, wanhoop, geldbejag, verraad,...zoals je kan zien is het een echte film noir (een verrassend realistische, wat de film nog veel meer emotionele impact geeft). Sidney Lumet's (waarschijlijk) laatste meesterwerk, maar wat voor één! Zien die handel...
obebobby
Vrijdag 25 januari 2008 - 09u44
Uiterst origineel in scene gezet; the flashbacks en forwards tonen de vreselijke,onbedoelde gebeurtenis telkens vanuit een ander perspectief. Dit en de schitterende acteerprestaties (zeker van Philip Seymour Hoffman, wat een acteur!) geven de film een psychologische diepgang die zo van het scherm spat recht in je ziel. De neerwaartse spiraal sleurt je letterlijk mee en op het einde van de film zit je er helemaal murw geslagen bij. Zelfs Jan Decleir, die toevallige naast mij zat, zag er uit alsof hij halfdood was als de lichten terug aangingen. De man was helemaal van zijn melk. Zéér sterke cinema, 2008 is op dat vlak op topniveau begonnen!
Reageer ook