Before the Devil Knows You're Dead

filmreviews Vrijdag 18 januari 2008, door (es)

De ouden van dagen slaan toe! De 83-jarige Sidney Lumet komt aanzetten met zijn beste film sinds 'Prince of the City' uit 1981; de 76-jarige Mike Nichols schenkt ons een heerlijke satire, en ook de 71-jarige Ken Loach gooit van op de barricaden nog eens een filmpje door het raam: yep, deze week laten de old farts het jonge geweld een stevig poepje ruiken, alle steunkousen en gehoorapparaten nog aan toe!

4704_catalogue_7455_detail.jpg

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Vooral Lumet, allesbehalve een fossiel, gooit hoge ogen: deze voortreffelijke vakman staat in de eregalerij van Hollywood misschien een trapje lager dan Scorsese of Coppola, maar hij is dus wél de regisseur van de onverwoestbare fiftiesklassieker '12 Angry Men' - jawel, zólang draait hij al mee - en bovendien hielp hij de seventies mee vormgeven met meesterwerken als 'Serpico', 'Dog Day Afternoon' en het visionaire 'Network'.

'Before the Devil Knows You're Dead' laat zien dat de cineast ondanks het klimmen der jaren momenteel scherper staat dan een stel vers geslepen keukenmessen: noem hem gerust Sidney Lemmet.

De film gaat van start met een door twee in geldnood verkerende broers - Philip Seymour Hoffman en Ethan Hawke! - beraamde overval op een juwelierszaak. Maar het gaat mis: er vallen schoten, en twee mensen komen om. Met chirurgische precisie, alsof hij een meedogenloze punctie op zijn personages verricht, dissecteert Lumet vervolgens de vier dagen vóór en de week ná de overval.

Die door de tijd zigzaggende vertelstructuur - Alejandro Gonzáles Iñárritu hakt met hetzelfde bijltje - voelt evenwel op geen énkel moment gekunsteld aan: hoe meer je te weten komt over de door etterende familiewonden getekende voorgeschiedenis van de broers, hoe meer het verhaal aan emotionele stootkracht wint - tot de onthutsende finale je met een mokerslag van Freddy De Kerpeliaanse allure doet beseffen dat je al die tijd niet alleen naar een ultraspannende misdaadprent maar ook naar een gitzwarte, rond hebzucht, vervreemding en bittere jaloezie draaiende Amerikaanse Tragedie hebt zitten kijken.

En dan die vertolkingen! Hoffman en Hawke zijn qua uiterlijk uit twee totaal verschillende soorten natuursteen gekapt, en tóch vormen ze een overtuigend broederpaar. En als we u dan nog vertellen dat de papa wordt vertolkt door niemand minder dan Albert Finney, dan weet u het wel: rep u naar de bioscoop - voordat de Gehoornde u bij de lurven grijpt.

4 reacties

reageer ook 

Vrijdag 19 september 2008 - 16u18

Zeer sterke film, die niet de aandacht krijgt dij hij verdient!! Simpel, maar origineel verhaal, dat heel sterk in beeld wordt gebracht.

 

Dinsdag 4 maart 2008 - 02u43

Elenore De Groote

Spannende film.

 

Vrijdag 15 februari 2008 - 09u15

Reservoir Dog

Schaamtelijk genegeerd door de Academy dit jaar, dit zal een prent worden die binnen een aantal jaar tot de absolute klassiekers zal worden gerekend. Een hele hoop klasbakken geven het beste van zichzelf: Philip Seymour Hoffman, Albert Finney, Amy Ryan (en zelfs Ethan Hawke mag vanaf nu tot deze categorie behoren). Bij het analyseren van de film, kwam ik wel tot de conclusie dat het plot wat dun uitviel maar Lumet trekt het publiek echt mee in de film door zijn lange intens emotionele scenes (die extensieve plotontwikkeling onmogelijk maken). Marrisa Tomei was de vreemde eend in de bijt maar ze valt verassend genoeg niet echt uit te toon. Lumet's verdienste hoogstwaarschijnlijk. Het einde is nu al befaamd om zijn omstredenheid, velen noemen het 'out of character' van Finney's personage, maar ik vond het een zeer gepaste climax van deze wel heel thematische film. Het script vlecht echt mooi verschillende motieven in elkaar: rivaliteit, jaloezie, wanhoop, geldbejag, verraad,...zoals je kan zien is het een echte film noir (een verrassend realistische, wat de film nog veel meer emotionele impact geeft). Sidney Lumet's (waarschijlijk) laatste meesterwerk, maar wat voor één! Zien die handel...

 

Vrijdag 25 januari 2008 - 09u44

obebobby

Uiterst origineel in scene gezet; the flashbacks en forwards tonen de vreselijke,onbedoelde gebeurtenis telkens vanuit een ander perspectief. Dit en de schitterende acteerprestaties (zeker van Philip Seymour Hoffman, wat een acteur!) geven de film een psychologische diepgang die zo van het scherm spat recht in je ziel. De neerwaartse spiraal sleurt je letterlijk mee en op het einde van de film zit je er helemaal murw geslagen bij. Zelfs Jan Decleir, die toevallige naast mij zat, zag er uit alsof hij halfdood was als de lichten terug aangingen. De man was helemaal van zijn melk. Zéér sterke cinema, 2008 is op dat vlak op topniveau begonnen!

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

filmreviews

filmreviews - Archief

Zoeken in filmreviews:

Alfabetisch overzicht:

btn

Meest gelezen

Tv-tips voor vanavond

Toppers

vlaamse-tv-zenders op twitter

Naar twitter
discoverybe profile

discoverybeBekijk exclusieve beelden van Gold Rush van achter de schermen en ontdek hoe de filmcrews de wildernis trotseren in Gold Rush - Specials!28 minutes ago · reply · retweet · favorite

Meest bekeken tv-programma's

 De week van 17 mei - 24 mei.

 
  • THUIS

    1.000.070

  • HET 7 UUR-JOURNAAL

    950.629

  • IEDEREEN BEROEMD

    903.926

  • TEN OORLOG

    809.671

  • DE NEUS VAN PINOKKIO

    793.021

  • FLIKKEN MAASTRICHT

    748.948

  • THE VOICE VAN VLAANDEREN

    738.741

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven