Persepolis

Ze beleefde er de val van de sjah en de opkomst van de islamitische dictatuur, diende weg te duiken voor Iraakse raketbommen, maakte mee hoe protesterende familieleden tegen de muur werden gezet, en kreeg een hoofddoek op haar kruin geplant. In haar tienerjaren mocht ze op kostschool in Wenen, waar ze zich trachtte te integreren in de punkbeweging, maar echt gelukkig werd ze niet: in het Westen moet je misschien geen hidjab op je hoofd, maar de mensen geven er geen zier om je (men vraagt zich van de weeromstuit af: is er nog een plaats tussen de sterren waar men heen kan gaan?).

Satrapi, tegenwoordig een knappe, volgroeide Parisienne, heeft haar ongewone levensverhaal intussen voor ons vastgelegd: eerst in een serie graphic novels, en nu - met de hulp van tekenaar Vincent Paronnaud - in een bijzondere animatiefilm, waaraan onder meer Sean Penn, Gena Rowlands en Iggy Pop graag hun vocalen leenden.

'Persepolis' dompelt je met huid en haar onder in de dagelijkse horror van het Teheran van de ayatollahs (een flik: 'Niet rennen, juffrouw, want dan beweegt uw achterste'), maar de film laat zich evengoed bekijken als een universeel, van veel zelfspot (hoor Marjane 'Eye of the Tiger' kwelen!) doordrongen zelfportret van een pubermeisje dat haar eigen plekje zoekt.

De gloedvolle zwart-witanimatie, die in niets te vergelijken valt met het onpersoonlijke computerwerk van Dreamworks en Pixar, oogt klaar, eenvoudig, oorspronkelijk en af en toe zelfs surrealistisch. Wie per se nog eens een sublieme tekenfilm wil zien, mag zich naar 'Persepolis' reppen.

• Sony Classics: Persepolis
• MySpace: Persepolis
• YouTube: trailer van 'Persepolis'