Anderzijds hebben we zo'n voorgevoel dat 'Youth Without Youth', Coppola's eerste regie in tien jaar, weleens zijn laatste zou kunnen zijn: deze merkwaardige film laat immers zien dat de grote dagen voorgoed achter hem liggen, dat hij zich in de herfst van zijn leven bevindt, en dat hij naar alle waarschijnlijkheid geen Meesterwerken meer in zich heeft ('De man die de 'Godfather'-films maakte is in '79 gestorven in de jungle,' zei Coppola ooit over zichzelf: daar is iets van). Is 'Youth Without Youth' dan écht barslecht? Tja, volgens velen wel. Naar ónze bescheiden mening laat deze film, die op ons een vreemd ontroerend effect had, vooral zien dat Coppola tegenwoordig in de greep van de weemoed zit.
Het op een novelle van de Roemeense auteur Mircea Eliade gebaseerde 'Youth Without Youth' vertelt het verhaal van Dominic Matei (Tim Roth), een zeventigjarige linguïst die, nadat hij op straat door de bliksem is getroffen, opnieuw jong wordt - uit zijn tandvlees groeit zelfs een nieuw gebit - en aldus de gelegenheid krijgt om zijn levenswerk, een boek dat peilt naar de oorsprong van het bewustzijn, te voltooien. Een straffe pitch, maar zoals Coppola het in beeld zet, slik je 't.
Misschien herkende Coppola zichzelf wel in Dominic Matei: ook hij heeft zijn levenswerk, 'Megalopolis', nooit kunnen afwerken en ook hij heeft vroegtijdig afscheid moeten nemen van sommige geliefden (de film opent allicht niet toevallig met het tragische tikken van een klok). 'Youth Without Youth' is zéker geen Coppola grand cru - deze vreemde mix tussen sciencefiction, romantiek en new age-praat werkt zelfs geregeld op de lachspieren - maar de film komt tenminste uit het hart. In veel scènes voel je nog de hand van de meesterfilmer van weleer (die expressionistische schaduwen!), en heel af en toe steekt Coppola's oude megalomanie zelfs nog eens de kop op, zoals in dat groteske, naar 'Frankenstein' verwijzende laboratoriumtafereel.
U voelt het: deze film heeft een vreemd karma (we moesten vaak terugdenken aan de laatste van Altman: ook 'A Prairie Home Compagnon' was doordrongen van een mijmerend verlangen naar dagen die voorgoed voorbij zijn). Maar goed, misschien moet u zich, net zoals het hoofdpersonage en de regisseur, ook zélf wel in een lichte staat van weemoed bevinden vooraleer u deze mysterieuze film binnentreedt. Dán, en alleen dán, zal u het elegische Signaal van 'Youth Without Youth' kunnen oppikken. Sterkte!
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ookRule
Maandag 26 september 2011 - 12u32
Gisteren gezien. Dit is een film die je moet ondergààn. Een beetje zoals de films van David Lynch, je bent mee of je bent niet mee. Ik vond het vreemd, ontroerend, magisch, romantisch. En soms had ik zelfs de indruk dat ik hem enigszins begreep, op een raar onderbewust niveau. Een vreemde eend in het oeuvre van Coppola, maar zeker niet de slechtste film die ik ooit gezien heb, beste Anonymous User.
Zondag 18 november 2007 - 23u41
Wij hebben de film gezien in avant premiere in metropolis maandag ll., gelukkig op uitnodiging want moesten wij betaald hebben hebben het zou echt zonde geweest zijn van het geld, meerdere mensen zijn tijdens de film de zaal uit gegaan, wij hadden daar ook wel zin in maar zaten hoe zou ik het zeggen wat ingesloten tussen andere mensen die wel bleven zitten en we zagen het niet zitten om hen te storen. Later hebben kennissen gevraagd hoe de film was en wij hadden zelfs geen zin om te vertellen waarover het ging zo weinig hadden we er van begrepen misschien, we waren het er werkelijk over eens dat dit van het slechtste is wat we ooit gezien hadden in de bioscoop.
Reageer ook