Loveless

, door ()

Schrijven over de nieuwe worp van de maker van ‘Leviathan’ en ‘The Banishment’: het is een lastige dobber. Want hoe moeten we u in vredesnaam warm maken voor een Russische film die u dik twee uur lang het gevoel geeft dat u in een kuil in de sneeuw staat in de ijskoude Sovjetnacht? Hoe een wervend stukje neerpennen over een drama dat de toeschouwer van kop tot teen meetrekt in de kilte van de Russische samenleving, terwijl de meeste mensen net naar de bioscoop trekken met de bedoeling om de ellende van het dagelijkse bestaan eens eventjes te vergeten? Terneerdrukkende thema’s, zoals die in ‘Loveless’ à volonté worden aangesneden, kunnen zelfs de gezondheid schaden: de directie van een centrum voor hartpatiënten in Canada, zo lazen wij ooit, liet alle schilderijen van Bosch en Bacon van de muur halen, nadat ze hadden gemerkt dat al die mistroostige taferelen de bloeddruk van de patiënten gevaarlijk in het rood deden gaan. In dat centrum hangen nu uitsluitend schilderijen met blije onderwerpen tegen de muren. Maar goed, tijd nu voor ons pleidooi: ja, ‘Loveless’ is een echtscheidingsdrama waarin de hoofdpersonages staan te druipen van de somberheid, maar ’t is ook een magnifiek gefotografeerde, ijzersterk vertolkte film die straks weleens de Oscar voor Beste Buitenlandse Film zou kunnen binnenhalen. Maak kennis met Zhenya en Boris, twee echtelieden die schijtziek zijn van elkaar en in een branderige walm van wederzijdse haat en afkeer elkaar voortdurend zinnetjes toebijten als ‘Ik ben je zat!’ en ‘Wat kan jou dat schelen!’ Hun 12-jarige zoon is dan ook één van die vele kinderen die zichzelf ’s avonds in slaap huilen omdat hun mama’s en papa’s goed bezig zijn hun kindertijd te verknallen. Tijdens de zoveelste verschrikkelijke woordenwisseling snijdt de cineast – in een werkelijk meesterlijke montage-ingreep – plotseling naar het kind: en wie na dit verpletterende shot nog steeds durft te beweren dat de liefde voor een kind altijd onvoorwaardelijk is, leeft in een luchtkasteel. En dan krijgen de ouders een telefoontje van de school: de jongen is al twee dagen afwezig. In een Hollywoodfilm zouden de echtelieden elkaar in hun wanhoop beslist terugvinden, maar in deze film snijdt de verdwijning van het kind het koppel zelfs nog dieper doormidden. Tijdens de magistrale scènes waarin de vrijwilligers van het speciaal opsporingsteam in hun rode hesjes de bossen staan uit te kammen, bekroop ons het rare gevoel dat die mensen niet alleen op zoek zijn naar die jongen op de blauwe gympen, maar ook naar iets anders: misschien wel naar de warmte die meer en meer uit onze samenleving begint weg te sijpelen. Klonk dit laatste een beetje te zwaarwichtig? Mooi zo, ‘Loveless’ is dan ook een zwaarwichtige film. Toen we achteraf met hangende schouders door de stille straten naar huis stapten, voelde het alsof de film ons een klap op het hoofd had verkocht, maar tegelijk waren we tot in onze diepste celkernen vervuld van het heerlijke gevoel dat we zonet een indrukwekkend stuk cinema hadden gezien. Als dát geen hoge bloeddruk waard is! 

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven