Petit Paysan

, door ()

Knappe, bevreemdende openingsshot: een boer staat in een kamer vol koeien – koeien in de living, koeien in de keuken, koeien overal – en drinkt rustig een kopje koffie. Wie ís die rare gozer? Pierre, een Franse boer die volledig in de ban is van de zogenoemde gekkekoeienziekte die in België de kop opsteekt. Al snel ontdekt hij dat één van zijn koeien besmet is, maar in plaats van het beest aan te geven, maakt hij het af. Anders, weet hij, komt de overheid meteen de rest van zijn kudde doden, en wat dan? ‘Ik kán niks anders,’ verzucht hij. De thematiek is interessant – in Frankrijk is het zelfmoordcijfer bij boeren hóóg – maar de uitwerking is zoals een koe: niet vlekkeloos. Even denk je nog dat ‘Petit Paysan’ zal muteren in een ‘Contagion’-achtige virusthriller (de besmetting zet voort!) of zelfs in een Cronenberg-achtige body horror-film (wanneer Pierre zélf vreemde vlekken op zijn lichaam aantreft), maar de plot sputtert helaas naar een anticlimax. Te snel – jaja – uitgemolken.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven