You were never really here

, door ()

never1200

Net als ons herinnert u zich vast nog het angstaanjagende ‘Fffffffffft!’-geluid waarmee ‘We Need To Talk About Kevin’ zich als een kogel in uw ziel boorde. Ook ‘You Were Never Really Here’, de nieuwe uppercut van regisseuse Lynne Ramsay, geeft je het gevoel dat je via een griezelig verlichte wenteltrap afdaalt naar de kelderverdiepingen van de menselijke geest. Men kan zich bijna geen naargeestiger hoofdpersonage voorstellen dan Joe, een huurling – zijn wapengerei: een rol ducttape en een hamer – die zich heeft gespecialiseerd in bloederig beulswerk. Zijn nieuwste opdracht: de verdwenen tienerdochter van een senator weghalen uit een luxehuis waar perverse heerschappen minderjarige meisjes vasthouden (de senator: ‘Ik wil dat ze lijden’). Na het aanschaffen van een verse rol ducttape en een schone hamer daalt Joe als een fantoom neer op het kinderbordeel, maar wat hij op dat moment nog niet beseft, is dat zijn gewelddadige reddingsactie donkere krachten wakker zal schudden.

Joe wordt vertolkt door Joaquin Phoenix, voor de gelegenheid uitgerust met een baard die doet denken aan de wildernis uit ‘Apocalypse Now’. Phoenix staat hier zo doorleefd te acteren dat wij de korte (maar tóch nog te uitleggerige) flashbacks naar Joe’s gruwelijke kindertijd eigenlijk overbodig vonden: één keer kijken in zijn netvliezen – trillende vensters met uitzicht op een zwarte ziel – volstaat om de demonen onder zijn kapotgetraumatiseerde hersenpan te zien kolken. Knap ook hoe Ramsay u meetrekt in een universum dat meer aanvoelt als een hallucinatie dan als de realiteit. Hoe de cineaste op een bepaald moment in de achtergrond een even prachtig als veelzeggend stukje dialoog laat horen uit ‘The Shawshank Redemption’, hoe ze twee mannen laat meeneuriën met de pracht-song ‘I’ve Never Been to Me’ van Charlene, of hoe ze ineens uitpakt met een magnifiek onderwatertableau: hoe bloederig ‘You Were Never Really Here’ ook is, het geheel baadt in een hypnotische droomsfeer. Alleen in het laatste kwartier, wanneer de gore de bovenhand neemt, lijkt het alsof Ramsay ineens een nogal gratuite horrorfilm aan het maken is. Velen hebben ‘You Were Never Really Here’ bestempeld als de ‘Taxi Driver’ van de 21ste eeuw, en daar is iets van: zowel Joe als Travis Bickle redden een meisje uit een bordeel, de synths van Johnny Greenwood spoelen over je heen zoals het tromgeroffel van Bernard Herrmann, in de achtergrond loopt een politieke campagne, en de titel ‘You Were Never Really Here’ kan zelfs worden gelezen als een variant op het slotzinnetje van Travis’ beroemde ‘You talking to me?’-monoloog, namelijk: ‘Well I’m the only one here’. Het verschil: met de totaal vereenzaamde Travis – niemand die je komt opzoeken en zelf nergens naartoe kunnen: we weten hoe het is – voelden wij ergens nog een connectie. Met Joe: niet zo. Nog een verschil: vloeide ‘Taxi Driver’ rechtstreeks voort uit de innerlijke woede van een suïcidale scenarist (Paul Schrader) en een getormenteerde regisseur (Scorsese), dan zien wij in ‘You Were Never Really Here’ eigenlijk alleen maar een – weliswaar machtige – stijloefening; een prachtig uitgesneden stuk duisternis. Ga kijken, maar pas op voor de man met de hamer. 

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven