Star Wars: The Last Jedi

, door ()

lastjedi1200

‘The Last Jedi’ geeft veel redenen tot vreugde, en veel redenen tot treurnis. Geliefde personages keren terug, we maken nieuwe vrienden, van sommigen nemen we afscheid. Iemand roept – tot immens plezier van elke fan - ‘Roteer de schilden! Green Squadron in lanceerpositie!’, C-3PO krijgt naar goede gewoonte te horen dat hij zijn kop moet dichthouden, en Poe Dameron (Oscar Isaac), van wie we in de volgende aflevering nóg meer hopen te zien, mag tijdens zijn aanval op de Dreadnought eindelijk laten zien waarom hij de beste X-Wing-piloot van het heelal is (al krijgt hij van Prinses Leia wel een klets in het gezicht omdat ze hem verantwoordelijk acht voor het verlies van een vloot bommenwerpers).

'Luke, oude vriend, jou terugzien, met die verwilderde kluizenaarsbaard en die groeven in je gezicht die zo diep zijn dat je er met een lichtsabel in kunt poken, stemde ons melancholisch tot op het bot'

‘The Last Jedi’ is een geweldige episode, met alle wapens en schilden in aanvalsmodus, maar de algehele atmosfeer is somber, bij momenten zelfs teneerdrukkend. De First Order heeft het voor het zeggen, Supreme Leader Snoke regeert tiranniek over het heelal, de opgejaagde rebellen zijn gedecimeerd tot vierhonderd zielen verspreid over drie schepen met bitter weinig brandstof. En dan is er nog het geval Luke Skywalker... Luke, oude vriend. Jou terugzien, met die verwilderde kluizenaarsbaard en die groeven in je gezicht die zo diep zijn dat je er met een lichtsabel in kunt poken, stemde ons melancholisch tot op het bot. Waar is de tijd dat je een van verre sterrenstelsels en wilde avonturen dromende boerenzoon was die in z’n Landspeeder rondzoefde op het laaiende woestijnoppervlak van Tatooine? In ‘The Last Jedi’ ben je verworden tot een bittere, op een winderig rotseiland wonende eenzaat die zich heeft afgesloten van de Force; een levensmoeë versie van de oude Obi-Wan. Rey (Daisy Ridley) drukt Skywalker op het hart dat de rebellen hem nog één keer nodig hebben: ‘Ik ben hier om je op te halen. Ik ben gekomen met de Falcon.’ ‘De Falcon...’ horen we Luke haar woorden stilletjes herhalen terwijl hij de ogen neerslaat; alsof hij een reeds lang vergeten naam uit zijn geheugen probeert op te diepen; alsof hij zich tracht te herinneren wie hij ooit was.

In één van de mooiste en meest elegische shots uit de hele film ziet Rey vanop een hoge rotspunt op het eiland het wrak van Lukes oude X-Wing-Fighter verzonken in zee liggen – proef de symboliek -  en in een nog ontroerender scène klimt Luke ‘s nachts aan boord van de Falcon en knipt hij de lichtjes in de cockpit aan - alsof hij de herinneringen aan zijn in de vorige aflevering gestorven kameraad probeert aan te knippen. Krop in de keel, hoor. Of Luke zijn lichtsabel uiteindelijk weer ter hand neemt geven we hier uiteraard niet prijs, maar weet dat Mark Hamill nooit beter stond te acteren dan onder de vleugels van regisseur Rian Johnson, en dat hij tijdens een gesprek met Rey over de pijn van het leermeester-zijn zelfs één van de allermooiste wijsheden mag verkondigen – en neen, wij overdrijven niet – sinds het ontstaan van de geluidsfilm.

En voilà, zijn naam is gevallen – wat een gouden zet was het toch om de creatieve leiding van ‘The Last Jedi’ toe te vertrouwen aan Rian Johnson. Klampte ‘Force Awakens’-regisseur JJ Abrams zich nog vast aan de blauwdrukken van ‘Star Wars: Episode IV: A New Hope’ (geen erg, zo vonden wij), dan zat er met de maker van ‘Brick’ – die schitterende kruising tussen high school movie en film noir - en ‘Looper’ – schitterende film tout court - misschien wel voor de allereerste keer een artiest in de regiestoel die het – uiteraard tot op zekere hoogte - werd toegestaan om zijn eigen stempel op de franchise te drukken. Die hilarische humoristische toetsen? Vintage Johnson. Die briljante en totaal onverwachte visuele gag met die kledingstomer? Johnson. Dat prachtige en voor ‘Star Wars’ heel erg a-typische eindshot? Johnson, daar zijn we zeker van. Tijdens één van de spannendste ruimteveldslagen presteert hij het zelfs om het geluid op een bepaald moment helemaal weg te laten vallen – een ingreep met een indrukwekkende impact. En aldoor voel je niet alleen zijn grote passie voor het ‘Star Wars’-universum, maar ook zijn gigantische liefde voor het medium cinema; tijdens scènes zoals die waarin Luke een denkbeeldig stofje van zijn schouder veegt, ervaar je voelbaar het plezier waarmee Johnson breedgrijnzend met het medium speelt.

Minpunten? De undercover-operatie in de casinostad Canto Bight hoort eerder thuis in het geesteloze ‘Attack of the Clones’, het gestotter van Benicio Del Toro irriteert, en ongeveer halfweg verliest de plot even z’n momentum. Maar in de laatste akte voert Johnson het verhaal met veel bravoure naar het domein van de authentieke, naar de keel grijpende tragiek. Ja, ‘The Last Jedi’ is inhoudelijk nog steeds schatplichtig aan de oude trilogie – de ‘Join me’s!’ zijn weer niet van de lucht - maar tegelijk voel je dat de franchise, met al die adieus en die nieuwe generatie van personages die nu definitief op de voorgrond treedt, zichzelf aan het heruitvinden is. De lichtsabel is doorgegeven, en hij knettert helder en fel.

Humo's tv-tips in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan